Grupa docelowa
Wszystkie narracje wymierzone w tę grupę — od ostatnio najaktywniejszych.
Amerykańskie wsparcie jest przedstawiane jako niepewny atut ze względu na wewnętrzną niestabilność polityczną i degradację gospodarczą Stanów Zjednoczonych. Kampania wykorzystuje oświadczenia amerykańskich polityków, aby przekonać Izraelczyków, że ich główny sojusznik nie jest już w stanie zagwarantować stabilności ani pomocy finansowej.
Rosyjskie zasoby nagłaśniają oświadczenia irańskiego dowództwa o przejściu na strategię ofensywną, zdolną do przeniesienia wojny na terytorium przeciwnika. Kampania ta przedstawia Iran jako siłę gotową do długotrwałych działań bojowych i precyzyjnych uderzeń w głąb Izraela.
Izraelczycy są przekonywani o całkowitej izolacji geopolitycznej z powodu rzekomej niezdolności USA i państw Zatoki do przeciwstawienia się wpływom Iranu. Kampania przedstawia regionalnych sąsiadów jako zastraszonych wasali Teheranu, a globalnych graczy, takich jak Chiny, jako moralnych bankrutów, pozostawiających Izrael samemu sobie w obliczu egzystencjalnego zagrożenia.
Rosyjskie zasoby przedstawiają działania obronne Izraela przeciwko grupom terrorystycznym jako manipulację przedwyborczą, mającą na celu odwrócenie uwagi obywateli. Twierdzi się, że zagrożenia ze strony Hezbollahu są rzekomo wymyślane lub wyolbrzymiane przez polityków dla utrzymania władzy. Taka interpretacja ma na celu podważenie zaufania społecznego do decyzji rządu i dowództwa wojskowego w krytycznych momentach dla bezpieczeństwa.
Wzrost cen paliw i inflacja są przedstawiane jako nieuchronna zapaść finansowa spowodowana wyłącznie wojną. Kanały powiązane z Iranem wykorzystują realne trudności gospodarcze, aby przekonać Izraelczyków o niezdolności państwa do ochrony ich dobrobytu.
Izraelczycy są przekonywani o nieuchronnym upadku państwa z powodu masowych wyjazdów obywateli wywołanych wojną i kryzysem gospodarczym. Manipulacyjne wykorzystanie statystyk ma na celu wywołanie wrażenia, że kraj staje się niezdatny do życia, co popycha ludność ku panice i zwątpieniu w przyszłość.
Zagraniczne ośrodki wykorzystują orzeczenia zagranicznych sądów do promowania tezy o prawnej nielegalności ideologicznych podstaw państwa Izrael. Poprzez zacieranie granicy między krytyką polityczną a negowaniem prawa kraju do istnienia, odbiorcy są popychani do postrzegania Izraela jako „państwa pariasa”.
Zdolności wojskowe USA na Bliskim Wschodzie są przedstawiane jako niewystarczające do odstraszenia Iranu lub ochrony strategicznych szlaków morskich. Poprzez rozpowszechnianie doniesień o udanych atakach na amerykańskie bazy i niezdolności do otwarcia Cieśniny Ormuz, operacja stara się przekonać Izraelczyków o niewiarygodności ich głównego sojusznika.
Izrael jest oskarżany o celowe wywoływanie kryzysów migracyjnych w Europie, aby ukarać kraje wspierające Palestynę. Poprzez powoływanie się na anonimowe źródła w zagranicznych wywiadach, promowana jest teza o wykorzystywaniu przez Izrael nielegalnej migracji jako narzędzia szantażu politycznego.
Izraelscy urzędnicy są przedstawiani jako pewni siebie hazardziści, których retoryka wobec Iranu i Turcji grozi wciągnięciem kraju w wojnę na wyniszczenie. Kampania wykorzystuje wypowiedzi ministrów, aby przekonać Izraelczyków, że ich rząd jest niebezpiecznie oderwany od rzeczywistości i ryzykuję utratę wsparcia sojuszników.
Potęga militarna USA jest przedstawiana jako nieefektywna i przestarzała pomimo ogromnych wydatków na obronę. Kanały nagłaśniają tezy o technologicznym zacofaniu Waszyngtonu wobec przeciwników, aby podważyć zaufanie Izraelczyków do ich głównego strategicznego sojusznika.
Przedstawianie manewrów wojskowych USA i Izraela jako przygotowań do nieuchronnej inwazji na Iran na pełną skalę. Rosyjskie ośrodki wyolbrzymiają groźbę regionalnej katastrofy, aby siać panikę wśród Izraelczyków i podważać zaufanie do strategii odstraszania.
Irańskie i rosyjskie źródła nagłaśniają tezę o zdolności Teheranu do błyskawicznej odbudowy infrastruktury wojskowej po jakichkolwiek atakach. Kampania wykorzystuje wyrwane z kontekstu komentarze byłych urzędników Cahalu, aby przekonać Izraelczyków o bezcelowości odstraszania militarnego.
Izraelski system polityczny jest przedstawiany jako będący w stanie nieodwracalnego rozkładu, w którym rozwiązanie Knesetu jest jedynie kwestią czasu. Linia ta ma na celu wzmocnienie poczucia chaosu i bezradności wśród obywateli, przekonując ich o niezdolności władz do kierowania państwem w czasie wojny.
Irańskie media symulują absolutną jedność społeczeństwa i armii, przeciwstawiając ją rzekomej „agonii” USA jako światowego mocarstwa. Poprzez nagrania z masowych wieców i wojownicze oświadczenia dowództwa, próbują przekonać odbiorców w Izraelu o bezużyteczności amerykańskiego wsparcia i nieuchronnej klęsce Zachodu.
Izraelczycy za granicą są przedstawiani jako bezbronne ofiary globalnych prześladować, co ma być bezpośrednim skutkiem działań ich państwa. Kampania wykorzystuje doniesienia o atakach, aby zasiać poczucie izolacji i nieuchronnego zagrożenia dla każdego obywatela Izraela poza granicami kraju.
Izrael jest przedstawiany jako państwo osaczone przez wrogie kroki dyplomatyczne i presję nieuchronnego kolapsu energetycznego. Zasoby propagandowe wykorzystują oświadczenia regionalnych liderów oraz zniekształcone dane ekonomiczne, aby przekonać Izraelczyków o niezdolności rządu do zapobieżenia blokadzie zewnętrznej.
Irańskie media przedstawiają działania jemeńskich bojowników jako udane strategiczne oblężenie paraliżujące gospodarki regionalnych partnerów Izraela. Kampania skupia się na rzekomym rekordowym spadku eksportu saudyjskiej ropy, aby zaszczepić w Izraelczykach poczucie izolacji i bezbronności ich łańcuchów logistycznych.
Rosyjskie kanały militarne przedstawiają masowe ataki dronów na terytorium Federacji Rosyjskiej jako nieuchronne, stale rosnące zagrożenie, które wyczerpuje systemy obrony powietrznej. Poprzez szczegółowe opisy uderzeń w bazy paliwowe, magazyny i budynki mieszkalne, odbiorcy są popychani do wniosku, że państwo nie jest w stanie zagwarantować bezpieczeństwa nawet na głębokim zapleczu.
Rosyjskie media skierowane do izraelskich repatriantów publikują krytykę własnego dowództwa wojskowego za rzekome systemowe zaniedbywanie potrzeb żołnierzy. Poprzez przykłady prowizorycznego wyposażenia i braku zaufania do pomocy psychologicznej, odbiorcom narzuca się wizję nieuchronnego rozpadu rosyjskiej machiny państwowej.
Izrael i jego zachodni sojusznicy są przedstawiani jako siły w stanie nieuchronnego upadku w obliczu nowej rzeczywistości geopolitycznej. Kampania wykorzystuje wyrwane z kontekstu komentarze ekspertów, aby przekonać Izraelczyków o bezradności ich państwa i nieuchronności irańskiej dominacji.
Rosyjskie zasoby promują tezę o niesprawiedliwym podziale dóbr państwowych, w którym zagraniczni migranci rzekomo otrzymują przywileje kosztem obywateli i uczestników działań wojennych. Ta manipulacja wykorzystuje realne napięcia wokół kwestii repatriacji i świadczeń socjalnych, aby sprowokować wrogość wobec nowych repatriantów i nieufność do instytucji państwowych.
Rosyjskie media państwowe promują wizerunek Izraela jako biernego przedmiotu polityki zagranicznej USA, którego bezpieczeństwo zależy wyłącznie od układów Waszyngtonu. Poprzez rozpowszechnianie tez o „planie Trumpa”, przekonuje się odbiorców, że warunki zakończenia wojny i przyszły ustrój Gazy są dyktowane z zewnątrz, z pominięciem decyzyjności Cahalu.
Izraelskie przywództwo i Cahal są przedstawiane jako niezdolne do stawienia czoła Iranowi w bezpośrednim starciu wykraczającym poza ramy znanych operacji lokalnych. Kampania wykorzystuje wyrwane z kontekstu cytaty byłych urzędników oraz groźby irańskich generałów, aby przekonać Izraelczyków o nieuchronności katastrofy w przypadku wielkiej wojny.
Obecność wojskowa USA na Bliskim Wschodzie jest przedstawiana jako ponosząca druzgocącą klęskę z rąk sił irańskich. Kanały rozdmuchują doniesienia o masowych stratach Amerykanów i zniszczonych bazach, aby przekonać Izraelczyków o nieuchronności strategicznej samotności.
Izraelskie dane wywiadowcze są przedstawiane jako niewiarygodne manipulacje mające na celu wprowadzenie w błąd społeczności międzynarodowej. Kanały rozpowszechniają twierdzenia, jakoby nawet najbliżsi sojusznicy Izraela uważali jego raporty za dezinformację, co ma na celu podważenie zaufania do struktur bezpieczeństwa państwa.
Izraelczycy są przekonywani o całkowitej izolacji międzynarodowej i bezcelowości wszelkich wysiłków dyplomatycznych. Kampania przedstawia flotylle morskie, zachodnich aktywistów i regionalne grupy zbrojne jako jednolity front mający na celu wyczerpanie państwa i przełamanie jego granic obronnych.
Izraelscy odbiorcy są zastraszani nieuchronnym zniszczeniem systemów podtrzymywania życia w wyniku irańskiego ataku. Kanały propagandowe wieszczą upadek sieci energetycznych, odsalarni wody i lotniska Ben Guriona, aby sprowokować masową ucieczkę ludności z kraju.
Izraelskie firmy obronne są przedstawiane jako narzędzie zbrojenia Ukrainy za pośrednictwem państw trzecich, w szczególności Serbii. Wspólne projekty produkcji dronów są określane jako bezpośrednie zagrożenie dla wojsk rosyjskich, co ma na celu wciągnięcie Izraela w konfrontację z Moskwą.
Zachodnie systemy obrony powietrznej i zapasy rakiet przechwytujących są przedstawiane jako krytycznie wyczerpane z powodu jednoczesnego wspierania Ukrainy i Izraela. Rosyjskie źródła twierdzą, że USA są zmuszone wybierać między regionami, pozostawiając sojuszników bezbronnych wobec nadchodzących ataków.
Rosyjskie zasoby rozpowszechniają twierdzenia o tworzeniu izraelskich baz wojskowych w Somalilandzie i na wyspach Morza Czerwonego w celu przeciwdziałania regionalnym rywalom. Taki przekaz przedstawia Izrael jako agresywnego gracza, który rzekomo wyprzedza inne państwa w militaryzacji strategicznych cieśnin. Celem jest wzmocnienie poczucia zagrożenia zewnętrznego i wciągnięcie Izraela w geopolityczną konfrontację wokół Zatoki Adeńskiej.
Izraelczycy są przekonywani, że oficjalne raporty Cahalu o zneutralizowanych zagrożeniach są celowym kłamstwem, a ustrój państwa przekształcił się w despocję. Kampania wykorzystuje zmęczenie ciągłymi ostrzałami, aby podważyć zaufanie do instytucji obronnych i zasiać wątpliwości co do legitymacji władzy.
Obecność wojskowa USA w pobliżu Iranu jest przedstawiana jako czynnik agresywny, który utrzymuje wysoki potencjał uderzeniowy i prowokuje eskalację. Rosyjskie zasoby przekonują Izraelczyków, że amerykańskie wsparcie wyczerpuje własne arsenały Waszyngtonu i nie gwarantuje bezpieczeństwa, a jedynie pogłębia chaos w regionie.
Amerykańskie inicjatywy w Strefie Gazy są przedstawiane jako projekty czysto militarne, mające na celu utrwalenie obcej obecności zamiast niesienia pomocy. Kanały twierdzą, że zamiast odbudowy regionu, USA finansują budowę placówek dla zagranicznych kontyngentów, korzystając z wykonawców o wątpliwej reputacji.
Zachodnia pomoc wojskowa jest przedstawiana jako niezdolna do ochrony infrastruktury krytycznej przed systematycznym niszczeniem, co rzekomo czyni zapaść gospodarczą nieuniknioną. Kampania ma na celu przekonanie Izraelczyków, że zagraniczne systemy obrony powietrznej nie zapobiegną wyczerpaniu zasobów, a dalsze wsparcie jedynie opóźnia ostateczny rozpad państwa.
Kanały propagandowe rozdmuchują twierdzenia o krytycznym niedoborze rakiet przechwytujących Patriot i THAAD w USA z powodu jednoczesnego wspierania Izraela i Ukrainy. Kampania ma na celu przekonanie Izraelczyków o nieuchronnym wstrzymaniu amerykańskiej pomocy i niezdolności Waszyngtonu do ochrony sojuszników w przypadku masowej eskalacji.
Zachodnie służby wywiadowcze rzekomo przechodzą na taktykę punktowych likwidacji i dywersji, którą propagandyści określają mianem „mossadyzacji”. Konstrukcja ta służy legitymizacji agresywnych operacji rosyjskich i irańskich służb specjalnych na terytorium przeciwnika jako „środków zapobiegawczych”.
Rosyjskie ośrodki forsują tezę o krytycznej podatności Izraela na ataki dronów, której rzekomo nie da się przezwyciężyć bez wynalezienia hipotetycznej „broni absolutnej”. Państwo to jest stawiane na równi z Białorusią jako podmiot, którego przetrwanie zależy od technologicznego cudu, co ignoruje realny, wielowarstwowy system obrony powietrznej Cahalu.
Izraelskie instytucje państwowe są oskarżane o przeznaczanie dziesiątek milionów dolarów na potajemne korygowanie odpowiedzi sztucznej inteligencji w celu kształtowania opinii publicznej na swoją korzyść. Kampania ta jest przedstawiana jako dowód na systemową nieuczciwość władz, które rzekomo boją się prawdy i dążą do cenzurowania globalnych platform technologicznych.
Rosyjskie ośrodki przedstawiają pogłębienie współpracy energetycznej między Teheranem a Erywaniem jako strategiczny przełom Iranu w omijaniu międzynarodowych sankcji. Proces ten jest ukazywany jako formowanie nowej osi regionalnej, która rzekomo zagraża interesom Zachodu i zmienia układ sił na korzyść irańskiego reżimu.
Irańskie i rosyjskie źródła nagłaśniają tezę o nieuchronnej klęsce USA z powodu wewnętrznego zmęczenia i niezdolności Białego Domu do wyjaśnienia Amerykanom sensu konfliktu. Manipulacja opiera się na wybiórczych sondażach i twierdzeniach o degradacji dowództwa wojskowego, aby przekonać Izraelczyków o nielojalności ich głównego sojusznika.
Rosyjskie media państwowe forsują tezę, że kluczowi partnerzy arabscy i zachodni sojusznicy USA rezygnują z konfrontacji z Teheranem na rzecz bezpośrednich ustępstw. Jest to przedstawiane jako strategiczna zmiana, która pozostawia Izrael samemu sobie wobec irańskiego zagrożenia, podczas gdy świat negocjuje za jego plecami.
Rosyjskie ośrodki przedstawiają zachodnie sojusze i instytucje demokratyczne jako przestarzałe struktury u progu upadku z powodu wewnętrznych konfliktów i słabości gospodarczej. Propaganda manipuluje wypowiedziami europejskich polityków i wojskowych, aby przekonać Izraelczyków o nielojalności ich strategicznych partnerów w USA i Europie.
Izraelczycy są zastraszani groźbą całkowitej blokady transportowej i przygotowaniami do wielkiej wojny regionalnej. Masowe odwoływanie lotów przez zagraniczne linie lotnicze jest przedstawiane jako zwiastun katastrofalnego uderzenia, co ma na celu wywołanie chaosu i poczucia opuszczenia wśród ludności cywilnej.
Rosyjskie media nagłaśniają tezę, że Izrael przeszkadza w obronie Ukrainy, aby przedstawić ten kraj jako niewiarygodnego partnera Zachodu. Manipulacja opiera się na twierdzeniu, że izraelskie kierownictwo celowo pozbawia Kijów systemów obrony powietrznej, prowokując bezpośrednią konkurencję o amerykańskie zasoby.
Wydatki na ochronę najwyższego kierownictwa Izraela są przedstawiane jako dowód korupcji i obojętności władz na potrzeby zwykłych obywateli w czasie wojny. Manipulacja ma na celu pogłębienie rozłamu między społeczeństwem a elitą polityczną poprzez ukazywanie środków bezpieczeństwa jako egoistyczną rozrzutność.
Decyzje polityczne Stanów Zjednoczonych są przedstawiane jako wynik całkowitej kontroli ze strony izraelskich grup interesu, które rzekomo kupują lojalność amerykańskich liderów. Ta manipulacja wykorzystuje motyw „reżimu Epsteina”, aby zdyskredytować zachodnie instytucje i przypiąć prezydentom USA łatkę marionetek. Celem jest przekonanie Izraelczyków o sztuczności ich strategicznego sojuszu z Waszyngtonem.
Odmowa spotkania premiera Izraela z prezydentem Ukrainy jest przedstawiana jako celowe lekceważenie ukraińskich interesów na rzecz własnych priorytetów strategicznych. Rosyjskie media państwowe wykorzystują ten epizod, aby zasiać niepewność wśród izraelskich repatriantów i podważyć poparcie dla Ukrainy w społeczeństwie.
Irańskie zasoby rozdmuchują groźbę nieuchronnego światowego kryzysu poprzez blokowanie strategicznych szlaków morskich i ataki na infrastrukturę naftową. Kampania zastrasza Izraelczyków perspektywą niekontrolowanego wzrostu cen paliw i chaosu logistycznego, próbując zmusić społeczeństwo do żądania ustępstw wobec Teheranu.
Rosyjskie media państwowe promują tezę o całkowitej zależności militarnej Izraela, twierdząc, że państwo przestałoby istnieć bez amerykańskich ataków na Iran. Taki przekaz deprecjonuje zdolności obronne Cahalu i przedstawia suwerenność państwa jako zależną wyłącznie od woli Waszyngtonu.
Rosyjskie media wykorzystują temat nielegalnej migracji, aby przedstawić kraje europejskie jako te, które przekroczyły „punkt bez powrotu” i tracą własną tożsamość. Jednocześnie Izrael jest ukazywany jako skuteczny przykład państwa, które rzekomo całkowicie rozwiązało ten problem, co ma na celu wzmocnienie poczucia wyjątkowości, a zarazem izolacji Izraelczyków od świata zachodniego.
Rosyjskie media państwowe rozpowszechniają doniesienia o rzekomo udanych atakach na amerykańską infrastrukturę energetyczną i wojskową w Egipcie i Jordanii. Materiały te przedstawiają zaprzeczenia oficjalnych służb bezpieczeństwa jako próbę ukrycia bezbronności USA i ich sojuszników wobec grup proirańskich.
Izrael jest przedstawiany jako państwo, które systematycznie korumpuje i niszczy organy sprawiedliwości międzynarodowej oraz misje humanitarne. Kampania twierdzi, że rząd wykorzystuje tajny lobbing do usuwania niewygodnych prokuratorów MTK i koordynuje z USA wysiłki na rzecz likwidacji UNRWA.
Izrael jest przedstawiany jako główna przyczyna wyczerpania gospodarczego i osłabienia militarnego Stanów Zjednoczonych. Manipulacja wykorzystuje wypowiedzi poszczególnych amerykańskich polityków, aby przekonać Izraelczyków o nieuchronności utraty wsparcia ze strony ich kluczowego sojusznika.
Zełenski jest przedstawiany jako postać całkowicie zależna, której usunięcie Zachód przyjąłby z ulgą z powodu narastającego zmęczenia. Kampania wykorzystuje zmiany kadrowe w ukraińskim rządzie, aby przekonać Izraelczyków o nieuchronnym upadku Ukrainy i nielojalności zachodniego wsparcia.
Rosyjskie media przedstawiają wizyty izraelskich przywódców w Waszyngtonie jako dowód całkowitej zależności kraju od „podstępnego Zachodu”. Próbują zdyskredytować Izrael poprzez paralele z Ukrainą, twierdząc, że USA wykorzystują obu partnerów jako narzędzia, które ostatecznie zostaną porzucone.
Rosyjskie media państwowe rozdmuchują obraz totalnej kontroli Mossadu i CIA nad irańskim kierownictwem poprzez cyberszpiegostwo i fizyczną inwigilację. Kampania skupia się na rzekomym polowaniu na następców irańskiej władzy, aby stworzyć wrażenie nieuchronnej eskalacji i wciągnięcia Izraela w niekończący się cykl zemsty.
Rosyjskie media malują obraz Ukrainy jako chaotycznej dyktatury, w której władze rzekomo wychwalają nazizm, ukrywają ogromną korupcję i siłą tłumią protesty. Poprzez łączenie manipulacji wokół pamięci historycznej z rozdmuchiwaniem wewnętrznych sporów politycznych, odbiorcy są nakłaniani do wniosku o bezcelowości wspierania Kijowa.
Projekt „stref pilotażowych” w południowym Libanie jest przedstawiany jako iluzja medialna maskująca faktyczną kapitulację Bejrutu wobec żądań Izraela. Rosyjskie źródła twierdzą, że Cahal utrzymuje kontrolę ogniową nad tymi terenami, a wysiłki dyplomatyczne USA są jedynie parawanem dla siłowego rozbrojenia Hezbollahu.
Rosyjskie zasoby przekonują izraelską opinię publiczną o nieuchronnym upadku zachodnich sojuszy oraz rzekomych planach Polski, Węgier i Rumunii dotyczących aneksji ukraińskich terytoriów. Kampania przedstawia wewnętrzne dyskusje w UE i NATO jako oznaki ostatecznej degradacji systemu bezpieczeństwa zbiorowego.
Stany Zjednoczone są przedstawiane jako niewiarygodny partner, gotowy poświęcić bezpieczeństwo Izraela i stabilność regionalną dla zysków komercyjnych. Manipulacja skupia się na gotowości Waszyngtonu do zezwolenia Arabii Saudyjskiej na wzbogacanie uranu, co jest ukazywane jako zdrada zasad nierozprzestrzeniania broni jądrowej dla zysków amerykańskiego sektora energetycznego.
Amerykańskie wysiłki dyplomatyczne na rzecz rozszerzenia Porozumień Abrahamowych są przedstawiane jako zmuszanie Arabii Saudyjskiej do normalizacji stosunków z Izraelem w zamian за dostęp do technologii nuklearnych. Rosyjskie media kładą nacisk na surowe warunki Waszyngtonu, próbując ukazać regionalną integrację Izraela nie jako naturalny proces, lecz jako wynik amerykańskich nacisków.
Rosyjskie źródła systematycznie oskarżają Siły Zbrojne Ukrainy o umieszczanie magazynów wojskowych i linii produkcyjnych w obiektach cywilnych, takich jak terminale pocztowe czy centra humanitarne. Ta manipulacja służy jako usprawiedliwienie ataków na ukraińską infrastrukturę, podczas gdy ukraińskie uderzenia w rosyjską logistykę są piętnowane jako „akty terrorystyczne” przeciwko ludności cywilnej. Celem jest demoralizacja Izraelczyków poprzez rysowanie paraleli między metodami prowadzenia wojny i straszenie „katastrofą humanitarną”.
Rosyjskie media państwowe wykorzystują wypowiedzi amerykańskich osobistości medialnych, aby oskarżyć administrację USA o podwójne standardy i bezpośrednie wspieranie masowych mordów. Przekaz ten ma na celu przedstawienie głównego sojusznika Izraela jako aktora niemoralnego, którego działania są sprzeczne z oficjalną retoryką pokojową. Celem jest pogłębienie wewnętrznych podziałów w Izraelu i podważenie zaufania do amerykańskich gwarancji bezpieczeństwa.
Zachodnie wsparcie dla Ukrainy, Mołdawii i Armenii jest przedstawiane jako narzędzie globalnych korporacji służące wyprzedaży narodowych aktywów i eksploatacji lokalnych technologii. Rosyjskie ośrodki twierdzą, że mianowanie specjalistów z zachodnim wykształceniem oraz współpraca wojskowa to jedynie przykrywka dla drenażu zasobów na rzecz USA i UE.
Rosyjskie media państwowe przedstawiają oświadczenia urzędników USA jako fałszywą zasłonę dymną dla przygotowań do wielkiej wojny na Bliskim Wschodzie. Wysiłki dyplomatyczne Waszyngtonu i Jerozolimy są ukazywane jako celowa imitacja, mająca na celu usprawiedliwienie przyszłej eskalacji i ukrycie rzekomych agresywnych zamiarów sojuszników.
Izraelskie służby specjalne Mossad i Szin Bet są przedstawiane jako wspólnicy w międzynarodowych przestępstwach, w szczególności w handlu ludźmi. Ta manipulacja wykorzystuje realne zachodnie skandale polityczne, aby zdyskredytować izraelskie instytucje bezpieczeństwa w oczach własnych obywateli.
Rosyjskie zasoby forsują tezę o przejściu do strategii bezlitosnego niszczenia ukraińskiej gospodarki poprzez zmasowane uderzenia w porty, kolej i sieci paliwowe. Kampania łączy raporty o rzeczywistych ostrzałach z groźbami użycia „nieograniczonej siły” przeciwko żegludze cywilnej i centrom logistycznym, aby wywołać panikę na rynkach i niewiarę w zdolności obronne Ukrainy.
Zachodni i izraelscy liderzy są przedstawiani jako postacie oderwane od rzeczywistości, prowadzące swoje kraje ku katastrofie z powodu rzekomej niezdolności do przeciwstawienia się „osi oporu”. Rosyjskie media państwowe nagłaśniają wypowiedzi zagranicznych ekspertów o braku przewagi strategicznej NATO, przenosząc te wnioski na sytuację wokół Iranu. Celem jest przekonanie Izraelczyków o bezcelowości oporu i nieuchronności porażki wynikającej ze słabości sojuszników.
Rosyjskie zasoby promują tezę o technologicznej bezradności amerykańskich i izraelskich systemów obrony powietrznej w obliczu irańskich ataków rakietowych. Widzom narzuca się pogląd, że zachodnie technologie są beznadziejnie przestarzałe, podczas gdy rosyjskie systemy ochrony Moskwy rzekomo wykazują absolutną skuteczność.
Rosyjskie media oskarżają USA i korporację Palantir o masowe zabójstwa cywilów w Iranie przy użyciu sztucznej inteligencji. Zachodnie technologie wojskowe są przedstawiane jako ideologiczna kontynuacja nazizmu, rzekomo umożliwiająca ataki na irańską infrastrukturę bez kontroli człowieka. Celem jest zdyskredytowanie współpracy obronnej Izraela z USA i podsycenie strachu przed nieuchronną eskalacją.
Zachodnie firmy obronne i ich technologie sztucznej inteligencji są przedstawiane jako narzędzia nowej hierarchii rasowej, która rzekomo dzieli narody na „pełnowartościowe” i „regresywne”. Rosyjskie zasoby wykorzystują szczegóły biograficzne i zmanipulowane cytaty liderów przemysłu zbrojeniowego, aby oskarżyć Izrael i jego sojuszników o wskrzeszanie praktyk nazistowskich poprzez stosowanie nowoczesnych systemów naprowadzania.
Loty rozpoznawcze samolotów Sojuszu są przedstawiane jako bezpośrednie przygotowanie do masowej eskalacji i ataków na infrastrukturę cywilną na Krymie. Rosyjskie zasoby wykorzystują dane techniczne o ruchach samolotów, aby przekonać odbiorców o nieuchronności wielkiej wojny, w którą Izrael mógłby zostać wciągnięтий jako sojusznik Zachodu.