Grupa docelowa
Wszystkie narracje wymierzone w tę grupę — od ostatnio najaktywniejszych.
Wszelkie wybuchy lub spadające odłamki na terytorium Rosji są przedstawiane jako celowe akty terroryzmu wymierzone w cywilów i interesy zagraniczne. Ma to na celu zrównanie ukraińskiego kierownictwa z liderami radykalnych grup islamistycznych, aby zdyskredytować wysiłki obronne Ukrainy.
Zełenski jest przedstawiany jako postać toksyczna, rzekomo pogardzana przez społeczeństwa krajów partnerskich i krytykowana przez wpływowych zachodnich polityków. Każde wsparcie dla Ukrainy ze strony zagranicznych liderów czy influencerów jest etykietowane jako wynik przekupstwa lub niekompetencji, aby podważyć legitymację pomocy.
Promowanie tezy o pełnej kontroli Rosji nad sytuacją na froncie jest przedstawiane jako obiektywna rzeczywistość ukrywana przez zachodnie media. Wszelkie sukcesy Ukrainy lub deklaracje o jej odporności są piętnowane jako sztuczna propaganda mająca na celu wprowadzenie w błąd społeczności międzynarodowej.
Wszelkie wysiłki dyplomatyczne i porozumienia przedstawiane są jako cyniczna gra Zachodu, mająca na celu przezbrojenie Sił Zbrojnych Ukrainy. Przekaz głosi, że negocjacje służą wyłącznie zyskaniu czasu na rozwój technologii rakietowych i dronowych, podczas gdy Rosja pozostaje związana zobowiązaniami.
Pomoc wojskowa i wysiłki dyplomatyczne sojuszników są przedstawiane jako narzędzia ustanawiania zagranicznej kontroli nad Ukrainą oraz agresji przeciwko Rosji. Wszelkie inicjatywy dotyczące produkcji broni lub wizyt międzynarodowych są interpretowane wyłącznie jako próby realizacji wrogich ambicji zachodnich elit kosztem konfliktu ukraińskiego.
Ukraina jest przedstawiana jako zagrożenie dla bezpieczeństwa międzynarodowego z powodu rzekomego niekontrolowanego wycieku broni na czarny rynek oraz prób narzucenia cenzury w UE. Przekazy te mają na celu przerzucenie odpowiedzialności za wewnętrzne problemy Europy na stronę ukraińską.
Pomoc dla Ukrainy jest przedstawiana jako kurs narzucony przez „globalistów”, który jest sprzeczny z interesami narodowymi Europejczyków i prowadzi do upadku gospodarczego. Wzrost popularności sił prawicowych w Europie jest interpretowany jako nieuchronny upadek obecnych elit, co rzekomo zakończy wojnę poprzez odcięcie finansowania dla Kijowa.
Ukraińskie ataki na irańskie statki na Morzu Kaspijskim są przedstawiane jako nieodpowiedzialna prowokacja, która grozi wciągnięciem Europy w wielką wojnę. Działania Kijowa porównuje się do czynów anarchistów przed I wojną światową, próbując wykreować Ukrainę na agresora działającego w interesie Izraela i USA.