Narracje kierowane do odbiorców w Izraelu przez irańskie media państwowe, udokumentowane sieci operacji wpływu oraz rosyjskie media państwowe — po hebrajsku, arabsku, persku, rosyjsku i angielsku.
Groźby i wypowiedzi USA oznacza się jako dowód strategicznego impasu i wyczerpania „amerykańsko-syjonistycznego wroga”. Ogłaszane przez Iran sukcesy wojskowe przedstawia się jako dokonaną już porażkę USA i „reżimu syjonistycznego”. Gotowość irańskich sił do odpowiedzi rozciąga się do obrazu nieprzewidywalnych, „miażdżących” uderzeń.
Rosyjskie zasoby przedstawiają działania obronne Izraela przeciwko grupom terrorystycznym jako manipulację przedwyborczą, mającą na celu odwrócenie uwagi obywateli. Twierdzi się, że zagrożenia ze strony Hezbollahu są rzekomo wymyślane lub wyolbrzymiane przez polityków dla utrzymania władzy. Taka interpretacja ma na celu podważenie zaufania społecznego do decyzji rządu i dowództwa wojskowego w krytycznych momentach dla bezpieczeństwa.
Zdolności wojskowe USA na Bliskim Wschodzie są przedstawiane jako niewystarczające do odstraszenia Iranu lub ochrony strategicznych szlaków morskich. Poprzez rozpowszechnianie doniesień o udanych atakach na amerykańskie bazy i niezdolności do otwarcia Cieśniny Ormuz, operacja stara się przekonać Izraelczyków o niewiarygodności ich głównego sojusznika.
Rosyjskie zasoby promują tezę o technologicznej bezradności amerykańskich i izraelskich systemów obrony powietrznej w obliczu irańskich ataków rakietowych. Widzom narzuca się pogląd, że zachodnie technologie są beznadziejnie przestarzałe, podczas gdy rosyjskie systemy ochrony Moskwy rzekomo wykazują absolutną skuteczność.
Izrael jest przedstawiany jako agresywne państwo, które systematycznie narusza prawo międzynarodowe i prawa człowieka w celu realizacji projektu „Wielkiego Izraela”. Kampania wykorzystuje oskarżenia o zbrodnie wojenne, tortury i nielegalne zajmowanie ziemi, aby podważyć legitymację państwa w oczach jego obywateli i społeczności międzynarodowej.
Izraelski system polityczny jest przedstawiany jako będący w stanie nieodwracalnego rozkładu, w którym rozwiązanie Knesetu jest jedynie kwestią czasu. Linia ta ma na celu wzmocnienie poczucia chaosu i bezradności wśród obywateli, przekonując ich o niezdolności władz do kierowania państwem w czasie wojny.
Izraelskie siły bezpieczeństwa i Cahal są przedstawiane jako niezdolne do zapobiegania śmiertelnym atakom i infiltracjom na kontrolowanych terytoriach. Kampania wykorzystuje nagrania z punktowych ataków, aby stworzyć iluzję całkowitej utraty kontroli i braku ochrony nawet dla wysokich urzędników.
Wzrost cen paliw i inflacja są przedstawiane jako nieuchronna zapaść finansowa spowodowana wyłącznie wojną. Kanały powiązane z Iranem wykorzystują realne trudności gospodarcze, aby przekonać Izraelczyków o niezdolności państwa do ochrony ich dobrobytu.
Irańskie media nagłaśniają doniesienia o rzekomych brakach w amerykańskich systemach obrony powietrznej i niszczycielach, aby przekonać Izraelczyków o nieuchronnej utracie ochrony ze strony USA. Kampania przedstawia amerykańskie wsparcie jako wyczerpane i niewiarygodne, dążąc do wywołania paniki przed groźbą irańskich ataków rakietowych.
Izrael przedstawia się jako źródło regionalnego chaosu i niestabilności militarnej, a wypowiedzi polityków podaje się jako potwierdzenie tego obrazu. Różne regionalne konflikty rozciąga się na twierdzenie o wspólnym ekspansjonistycznym projekcie „Wielkiego Izraela” w Libanie. Izrael jest też etykietowany jako strona „uzależniona od wojny” i zagrażająca sąsiadom.
Izraelczycy są przekonywani o całkowitej izolacji geopolitycznej z powodu rzekomej niezdolności USA i państw Zatoki do przeciwstawienia się wpływom Iranu. Kampania przedstawia regionalnych sąsiadów jako zastraszonych wasali Teheranu, a globalnych graczy, takich jak Chiny, jako moralnych bankrutów, pozostawiających Izrael samemu sobie w obliczu egzystencjalnego zagrożenia.
Uszkodzenie magazynu Tevy w Ukrainie przedstawiono jako dowód znacznych strat izraelskiego biznesu działającego w tym kraju. Rosyjski kanał Rybar rozciąga wzmiankę o trwającej ocenie skutków na obraz coraz bardziej ryzykownej obecności. Listę innych zagranicznych firm sprowadza się do wspólnej presji na przedsiębiorstwa związane z Ukrainą.
Twierdzenia o krytycznym wyczerpaniu amerykańskich arsenałów obrony przeciwrakietowej mają na celu podważenie zaufania Izraelczyków do bezpieczeństwa zaplecza. Manipulacja opiera się na zniekształconych danych dotyczących zapasów systemów Patriot i THAAD, aby przedstawić Izrael jako bezbronny w obliczu przedłużającego się konfliktu.
Izrael i jego sojusznicy są oskarżani o celowe rozszerzanie konfliktu poprzez tajne operacje i ataki na suwerenność sąsiednich państw. Kanały powiązane z Iranem przedstawiają wszelkie incydenty bezpieczeństwa w regionie jako izraelskie prowokacje mające na celu zniszczenie islamskiej solidarności.
Irańskie ośrodki wyolbrzymiają odosobnione przypadki naruszeń dyscypliny i tragiczne incydenty w wojsku do rozmiarów systemowej katastrofy. Celem jest przekonanie Izraelczyków o całkowitej utracie zdolności bojowej armii z powodu dezerterstwa, szpiegostwa i upadku morale.
Irańskie media państwowe promują wizerunek całkowitej przewagi militarnej Teheranu i jego sojuszników nad celami regionalnymi. Poprzez prezentację nowych rakiet i raporty o udanych atakach na kraje sąsiednie, izraelska opinia publiczna jest spychana ku wnioskowi, że opór jest bezcelowy, a klęska zachodnich systemów obronnych nieunikniona.
Izrael jest przedstawiany jako agresywne, ale upadające państwo, zmuszone wydawać miliony na propagandę, aby ukryć swoją militarną i polityczną nieudolność. Kanały powiązane z Iranem promują tezę, że uznanie Teheranu za dominującą siłę regionalną jest nieuniknione w obliczu rzekomej klęski sojuszu izraelsko-amerykańskiego.
Doniesienia o atakach na amerykańskie bazy i infrastrukturę wodną przedstawiono jako dowód bezbronności zachodniej obrony wobec Iranu. Irański kanał rozciąga przekazy wizualne do obrazu precyzyjnych i niezakłóconych możliwości Teheranu. Zmianę szefa sztabu Jordanii podaje się jako potwierdzenie twierdzeń o stratach USA.
Izrael i jego zachodni sojusznicy są przedstawiani jako siły w stanie nieuchronnego upadku w obliczu nowej rzeczywistości geopolitycznej. Kampania wykorzystuje wyrwane z kontekstu komentarze ekspertów, aby przekonać Izraelczyków o bezradności ich państwa i nieuchronności irańskiej dominacji.
Izraelski premier jest przedstawiany jako odizolowana postać, pogardzana na całym świecie i oskarżana o zdradę własnego narodu. Kampania wykorzystuje oświadczenia zagranicznych polityków i manipulacyjne nagrania wideo, aby przekonać Izraelczyków o nieuchronności międzynarodowego trybunału i całkowitej utracie legitymacji państwowej.
Rosyjskie zasoby nagłaśniają oświadczenia irańskiego dowództwa o przejściu na strategię ofensywną, zdolną do przeniesienia wojny na terytorium przeciwnika. Kampania ta przedstawia Iran jako siłę gotową do długotrwałych działań bojowych i precyzyjnych uderzeń w głąb Izraela.
Współpraca państw arabskich z Izraelem i USA jest przedstawiana jako bezpośrednie zagrożenie dla ich bezpieczeństwa, czyniące z nich cele ataków odwetowych. Przekaz ten twierdzi, że normalizacja w ramach „Porozumień Abrahamowych” to pułapka wciągająca sąsiadów Izraela w wojnę zamiast obiecanej stabilizacji.
Irańskie groźby wobec Stanów Zjednoczonych i ich partnerów przedstawiane są jako dowód nieuchronnego militarnego i gospodarczego upadku ich obozu. Przekazy rozciągają wypowiedzi irańskich urzędników do obrazu państwa zdolnego dyktować warunki w całym regionie. Skutki ataków na amerykańskie obiekty w Bahrajnie ukazywane są jako długotrwałe przesiedlenie rodzin wojskowych.
Rosyjskie media państwowe rozpowszechniają doniesienia o rzekomo udanych atakach na amerykańską infrastrukturę energetyczną i wojskową w Egipcie i Jordanii. Materiały te przedstawiają zaprzeczenia oficjalnych służb bezpieczeństwa jako próbę ukrycia bezbronności USA i ich sojuszników wobec grup proirańskich.
Przedstawianie wszelkich rozbieżności dyplomatycznych jako nieodwracalnego zerwania stosunków między Waszyngtonem a Jerozolimą. Kampania wyolbrzymia groźby ścigania prawnego izraelskich przywódców za granicą i potęguje poczucie utraty wsparcia ze strony kluczowych zachodnich sojuszników.
Rosyjski kanał Rybar przedstawia fragment wywiadu z Netanjahu dotyczący poboru ultraortodoksów i przemocy na Zachodnim Brzegu jako dowód, że rząd zastępuje rozwiązywanie sporów wewnętrznych retoryką i wojskowymi „głośnymi operacjami”. Różne stanowiska i wypowiedzi sprowadzono do obrazu władzy zależnej od efektu medialnego. Nierozwiązany spór o pobór oraz kwestie bezpieczeństwa na Zachodnim Brzegu rozciąga się do oznaki jednej, nadrzędnej nieudolności rządu.
Zachodni i izraelscy liderzy są przedstawiani jako postacie oderwane od rzeczywistości, prowadzące swoje kraje ku katastrofie z powodu rzekomej niezdolności do przeciwstawienia się „osi oporu”. Rosyjskie media państwowe nagłaśniają wypowiedzi zagranicznych ekspertów o braku przewagi strategicznej NATO, przenosząc te wnioski na sytuację wokół Iranu. Celem jest przekonanie Izraelczyków o bezcelowości oporu i nieuchronności porażki wynikającej ze słabości sojuszników.
Groźby uderzeń odwetowych i wypowiedzi o nowych rakietach przedstawia się jako dowód niezwyciężonej siły Iranu. Hebrajskojęzyczne wpisy Fars Today sprowadzają wypowiedzi irańskich urzędników o Waszyngtonie, obiektach wojskowych i kalkulacjach wojennych do obrazu pełnej przewagi Teheranu. Retorykę o „niezwyciężoności” rozciąga się na zapowiedź porażki każdego przeciwnika.
Obecność wojskowa USA na Bliskim Wschodzie jest przedstawiana jako ponosząca druzgocącą klęskę z rąk sił irańskich. Kanały rozdmuchują doniesienia o masowych stratach Amerykanów i zniszczonych bazach, aby przekonać Izraelczyków o nieuchronności strategicznej samotności.
Irańskie i rosyjskie źródła nagłaśniają tezę o zdolności Teheranu do błyskawicznej odbudowy infrastruktury wojskowej po jakichkolwiek atakach. Kampania wykorzystuje wyrwane z kontekstu komentarze byłych urzędników Cahalu, aby przekonać Izraelczyków o bezcelowości odstraszania militarnego.
Irańskie media symulują absolutną jedność społeczeństwa i armii, przeciwstawiając ją rzekomej „agonii” USA jako światowego mocarstwa. Poprzez nagrania z masowych wieców i wojownicze oświadczenia dowództwa, próbują przekonać odbiorców w Izraelu o bezużyteczności amerykańskiego wsparcia i nieuchronnej klęsce Zachodu.
Rybar przedstawia decyzję komisji wyborczej dotyczącą udziału Ra’am w wyborach jako pozbawienie arabskich obywateli Izraela reprezentacji politycznej, a możliwą przemoc uliczną — jako scenariusz na wypadek utrzymania tej decyzji przez Sąd Najwyższy. Reakcje w arabojęzycznych mediach społecznościowych rozciąga do prognozy bojkotu, radykalizacji i konfrontacji. Jednocześnie postępowanie przed Sądem Najwyższym ukazano jako możliwy doraźny powrót partii, korzystny dla „systemu”.
Irańskie ośrodki forsują tezę, że USA i kraje arabskie wycofują się przed potęgą militarną Teheranu, pozostawiając Izrael w strategicznej izolacji. Kampania manipuluje doniesieniami o odwołanych atakach, aby przekonać Izraelczyków o niewiarygodności ich kluczowych partnerów w dziedzinie bezpieczeństwa.
Amerykańskie kierownictwo wojskowe i polityczne jest przedstawiane jako zdezorganizowane, pozbawione jednolitej strategii i targane wewnętrznymi konfliktami. Poprzez anonimowe źródła rozpowszechniane są twierdzenia o histerycznym zachowaniu liderów i braku jasnego planu działań przeciwko Iranowi, co ma na celu podważenie zaufania Izraelczyków do ich głównego sojusznika.
Irańskie media państwowe promują obraz całkowitej nieskuteczności izraelskiej i amerykańskiej presji militarnej, twierdząc, że uszkodzona infrastruktura jest natychmiast odbudowywana. Kampania ma na celu przekonanie izraelskiej opinii publicznej, że strategia odstraszania zawiodła, a irańska gospodarka i potęga militarna tylko rosną w siłę pod ostrzałem.
Twierdzenia o irańskiej kontroli nad Cieśniną Ormuz, atakach i przejęciach statków przedstawia się jako dowód nieuchronnej militarnej porażki Izraela i jego sojuszników. Pars Today rozciąga wypowiedzi irańskich urzędników o przebiegu wojny do obrazu pełnej przewagi Teheranu. Podobne sformułowania publikował także monitorowany wzmacniacz Iran Hayom, którego nie ustalono jako części tej sieci.
Cahal jest przedstawiany jako siła dokonująca celowej masowej eksterminacji ludności cywilnej i całkowitego zniszczenia Gazy. Kanały rozpowszechniają niezweryfikowane dane o dziesiątkach tysięcy ofiar, aby wywołać wewnętrzne podziały w Izraelu i podważyć morale rezerwistów.
Izraelskie kierownictwo jest oskarżane o celowe rozszerzanie konfliktu poprzez tworzenie stałych „stref bezpieczeństwa” w sąsiednich krajach. Kanały propagandowe przedstawiają te działania nie jako kroki obronne, lecz jako strategię wiecznej wojny, która zagraża stabilności całego Bliskiego Wschodu.
Strzelaninę w pobliżu źródła oraz oświadczenia palestyńskich ugrupowań przedstawiono jako sygnał zwiększonego zagrożenia atakami w Izraelu przed Jom Kipur i wyborami do Knesetu. Dni religijne ukazuje się jako czas, w którym rozlew krwi jest nieunikniony. Napięcia na Zachodnim Brzegu łączy się też z działaniami członków izraelskiego rządu.
Zachodnie systemy obrony powietrznej i zapasy rakiet przechwytujących są przedstawiane jako krytycznie wyczerpane z powodu jednoczesnego wspierania Ukrainy i Izraela. Rosyjskie źródła twierdzą, że USA są zmuszone wybierać między regionami, pozostawiając sojuszników bezbronnych wobec nadchodzących ataków.
Irańskie media promują obraz absolutnej przewagi militarnej Teheranu, twierdząc, że są w stanie omijać zachodnie systemy walki elektronicznej i zestrzeliwać najnowocześniejsze samoloty USA i Izraela. Kampania ma na celu podważenie wiary Izraelczyków we własną przewagę technologiczną i skuteczność systemów obrony powietrznej.
Izrael i Stany Zjednoczone są przedstawiane jako jeden agresywny blok dążący do zniszczenia suwerennych państw Bliskiego Wschodu. Ta manipulacja wykorzystuje nastroje antyzachodnie do delegitymizacji działań obronnych Izraela, ukazując je jako część szerszego imperialistycznego spisku.
Spory o odpowiedzialność za 7 października przedstawiono jako dowód, że rząd ukrył ostrzeżenia i przerzuca winę na funkcjonariuszy bezpieczeństwa. Doniesienie o pozwie byłego szefa Szin Betu i jego żądaniu ujawnienia materiałów wpisano w ten schemat. Informację Middle East Eye o wizycie w ZEA rozciągnięto do wniosku o ukrytym ostrzeżeniu.
Izraelska polityka bezpieczeństwa jest przedstawiana jako dążenie do utrzymania wyłącznego prawa do posiadania broni jądrowej w regionie, a nie jako obrona przed realnymi zagrożeniami. Kanały twierdzą, że obawy dotyczące irańskiego programu nuklearnego są jedynie pretekstem do agresji mającej na celu wyeliminowanie konkurentów.
Izrael jest przedstawiany jako państwo osaczone przez wrogie kroki dyplomatyczne i presję nieuchronnego kolapsu energetycznego. Zasoby propagandowe wykorzystują oświadczenia regionalnych liderów oraz zniekształcone dane ekonomiczne, aby przekonać Izraelczyków o niezdolności rządu do zapobieżenia blokadzie zewnętrznej.
Działania Izraela i USA są przedstawiane jako główna przyczyna gwałtownego wzrostu cen energii i nieuchronnego upadku europejskich przewoźników lotniczych. Kampania wykorzystuje niestabilność finansową, aby ukazać Izrael jako źródło globalnego chaosu zagrażającego dobrobytowi zwykłych gospodarstw domowych na całym świecie.
Izraelskie służby specjalne i media opozycyjne są przedstawiane jako manipulatorzy prowadzący zakrojoną na szeroką skalę kampanię oszustw wobec narodu irańskiego. Kampania twierdzi, że każda krytyka irańskiego reżimu jest „projektem Mossadu”, mającym na celu przygotowanie gruntu pod zagraniczną agresję.
Irańskie zasoby rozdmuchują groźbę nieuchronnego światowego kryzysu poprzez blokowanie strategicznych szlaków morskich i ataki na infrastrukturę naftową. Kampania zastrasza Izraelczyków perspektywą niekontrolowanego wzrostu cen paliw i chaosu logistycznego, próbując zmusić społeczeństwo do żądania ustępstw wobec Teheranu.
Izraelskie przywództwo i Cahal są przedstawiane jako niezdolne do stawienia czoła Iranowi w bezpośrednim starciu wykraczającym poza ramy znanych operacji lokalnych. Kampania wykorzystuje wyrwane z kontekstu cytaty byłych urzędników oraz groźby irańskich generałów, aby przekonać Izraelczyków o nieuchronności katastrofy w przypadku wielkiej wojny.
Irańskie media symulują stan zakrojonej na szeroką skalę wojny regionalnej, donosząc o serii udanych ataków na amerykańskie bazy w Jordanii, Kuwejcie i Bahrajnie. Kampania wykorzystuje sfabrykowane raporty o stratach USA i „bezradności” zachodnich systemów obrony powietrznej, aby przekonać Izraelczyków o nieuchronnej klęsce ich głównego sojusznika.
Irańskie media wyolbrzymiają doniesienia o masowych stratach wśród wojsk USA i ich sojuszników, twierdząc, że są one systematycznie ukrywane przed opinią publiczną. Kampania ta przedstawia zachodnią obecność wojskową w regionie jako bezbronną i nieskuteczną, próbując przekonać Izraelczyków, że ich główni partnerzy w dziedzinie bezpieczeństwa są niewiarygodni.
Irańskie źródła rozpowszechniają twierdzenia o systematycznym milczeniu na temat udanych ataków na amerykańskie bazy, aby zasiać nieufność wobec zdolności obronnych sojuszników. Kampania ta wykorzystuje sfabrykowane powołania na izraelskie media, by stworzyć iluzję wewnętrznych przecieków o „bezradności” wobec sił irańskich.
Irańskie media państwowe przedstawiają blokadę strategicznych szlaków morskich jako nieuchronną katastrofę dla światowej gospodarki i bezpieczeństwa Izraela. Propaganda stawia USA ultimata, żądając zakończenia walk w Gazie i Libanie w zamian za wznowienie żeglugi. Celem jest zastraszenie izraelskiego społeczeństwa perspektywą całkowitej izolacji i niedoboru zasobów.
Irańskie zasoby rozpowszechniają twierdzenia o gotowości rządu Izraela do wsadzania do więzień członków społeczności ultraortodoksyjnych, którzy nie chcą służyć w Cahalu. Ta manipulacja wykorzystuje ostrą debatę wewnętrzną na temat ustawy o poborze, aby pogłębić rozłam między religijnymi a świeckimi warstwami społeczeństwa.
Cele wojskowe Izraela na froncie północnym są przedstawiane jako nieosiągalne iluzje, które nigdy się nie spełnią. Kampania wykorzystuje wypowiedzi zagranicznych polityków, aby przekonać Izraelczyków o bezcelowości dalszej walki i nieuchronności stałego zagrożenia.
Irańskie media kreują Teheran na jedynego pana cieśniny Ormuz, zdolnego do zatrzymania światowego handlu do czasu spełnienia jego żądań politycznych. Kampania ta przedstawia blokadę żeglugi jako fakt dokonany, mający zmusić Izrael i USA do kapitulacji w konfliktach regionalnych.
Potęga militarna USA jest przedstawiana jako nieefektywna i przestarzała pomimo ogromnych wydatków na obronę. Kanały nagłaśniają tezy o technologicznym zacofaniu Waszyngtonu wobec przeciwników, aby podważyć zaufanie Izraelczyków do ich głównego strategicznego sojusznika.
Izraelska armia i rząd są przedstawiane jako bezradne struktury przegrywające wojnę z „Osią Oporu” pomimo przewagi technologicznej. Kanały irańskiego nadawcy Press TV nagłaśniają tezę o nieuchronnej strategicznej klęscie Izraela z powodu rzekomej niezdolności do przeciwstawienia się woli irańskich bojowników.
Irańskie media przedstawiają działania jemeńskich bojowników jako udane strategiczne oblężenie paraliżujące gospodarki regionalnych partnerów Izraela. Kampania skupia się na rzekomym rekordowym spadku eksportu saudyjskiej ropy, aby zaszczepić w Izraelczykach poczucie izolacji i bezbronności ich łańcuchów logistycznych.
Krytykę Białego Domu, spory wokół polityki USA i doniesienia o strategii wojskowej przedstawia się jako dowód, że Stany Zjednoczone podupadają i nie są zdolne chronić sojuszników. Materiał Politico cytuje się, by ukazać zmianę priorytetów Waszyngtonu jako sytuację bez wyjścia. Różne wątki polityczne sprowadza się do obrazu instytucji niezdolnych do działania.
Spór między pilotami lotu Flydubai i przekazanie kodów alarmowych przedstawiono jako scenariusz „uprowadzenia” z izraelskimi pasażerami. Lądowanie samolotu w Arabii Saudyjskiej ukazano jako następstwo tego scenariusza. Działania izraelskich władz, w tym poderwanie myśliwców i narada bezpieczeństwa, przypisano temu zdarzeniu.
Izrael i USA są przedstawiane jako reżimy terrorystyczne, które celowo biorą na cel szkoły i infrastrukturę cywilną. Ta manipulacja wykorzystuje emocjonalnie naładowane oskarżenia o zabijanie dzieci, aby uzasadnić irańskie ataki rakietowe jako „odwet” i podważyć zaufanie do oficjalnych raportów o stratach.
Izraelczycy są przekonywani o niezdolności państwa do zagwarantowania bezpieczeństwa oraz o celowym ukrywaniu skali zagrożenia ze strony Iranu. Kampania wykorzystuje doniesienia o przedłużeniu stanu wyjątkowego i incydenty z dronami, aby zasiać nieufność wobec zdolności obronnych Cahalu.
Wszelkie różnice zdań na temat strategii wojskowej są przedstawiane jako nie do przezwyciężenia konflikt paraliżujący państwo. Zasoby propagandowe wykorzystują doniesienia izraelskich mediów o wewnętrznych debatach, aby stworzyć wrażenie chaosu w zarządzaniu bezpieczeństwem.
Izraelscy urzędnicy są przedstawiani jako pewni siebie hazardziści, których retoryka wobec Iranu i Turcji grozi wciągnięciem kraju w wojnę na wyniszczenie. Kampania wykorzystuje wypowiedzi ministrów, aby przekonać Izraelczyków, że ich rząd jest niebezpiecznie oderwany od rzeczywistości i ryzykuję utratę wsparcia sojuszników.