Narracje kierowane do odbiorców w Izraelu przez irańskie media państwowe, udokumentowane sieci operacji wpływu oraz rosyjskie media państwowe — po hebrajsku, arabsku, persku, rosyjsku i angielsku.
Izrael jest przedstawiany jako agresywne państwo, które systematycznie narusza prawo międzynarodowe i prawa człowieka w celu realizacji projektu „Wielkiego Izraela”. Kampania wykorzystuje oskarżenia o zbrodnie wojenne, tortury i nielegalne zajmowanie ziemi, aby podważyć legitymację państwa w oczach jego obywateli i społeczności międzynarodowej.
Irańskie media państwowe promują wizerunek całkowitej przewagi militarnej Teheranu i jego sojuszników nad celami regionalnymi. Poprzez prezentację nowych rakiet i raporty o udanych atakach na kraje sąsiednie, izraelska opinia publiczna jest spychana ku wnioskowi, że opór jest bezcelowy, a klęska zachodnich systemów obronnych nieunikniona.
Irańskie media nagłaśniają doniesienia o rzekomych brakach w amerykańskich systemach obrony powietrznej i niszczycielach, aby przekonać Izraelczyków o nieuchronnej utracie ochrony ze strony USA. Kampania przedstawia amerykańskie wsparcie jako wyczerpane i niewiarygodne, dążąc do wywołania paniki przed groźbą irańskich ataków rakietowych.
Twierdzenia o krytycznym wyczerpaniu amerykańskich arsenałów obrony przeciwrakietowej mają na celu podważenie zaufania Izraelczyków do bezpieczeństwa zaplecza. Manipulacja opiera się na zniekształconych danych dotyczących zapasów systemów Patriot i THAAD, aby przedstawić Izrael jako bezbronny w obliczu przedłużającego się konfliktu.
Cahal jest przedstawiany jako siła dokonująca celowej masowej eksterminacji ludności cywilnej i całkowitego zniszczenia Gazy. Kanały rozpowszechniają niezweryfikowane dane o dziesiątkach tysięcy ofiar, aby wywołać wewnętrzne podziały w Izraelu i podważyć morale rezerwistów.
Izraelskie siły bezpieczeństwa i Cahal są przedstawiane jako niezdolne do zapobiegania śmiertelnym atakom i infiltracjom na kontrolowanych terytoriach. Kampania wykorzystuje nagrania z punktowych ataków, aby stworzyć iluzję całkowitej utraty kontroli i braku ochrony nawet dla wysokich urzędników.
Izrael jest przedstawiany jako główne źródło regionalnej niestabilności, oskarżane o celowe sabotowanie wysiłków dyplomatycznych i atakowanie infrastruktury cywilnej w Libanie i Syrii. Kampania wykorzystuje doniesienia o ostrzałach artyleryjskich, aby ukazać działania Cahalu jako niesprowokowaną agresję wobec sąsiadów.
Izraelski system polityczny jest przedstawiany jako będący w stanie nieodwracalnego rozkładu, w którym rozwiązanie Knesetu jest jedynie kwestią czasu. Linia ta ma na celu wzmocnienie poczucia chaosu i bezradności wśród obywateli, przekonując ich o niezdolności władz do kierowania państwem w czasie wojny.
Izrael i jego sojusznicy są oskarżani o celowe rozszerzanie konfliktu poprzez tajne operacje i ataki na suwerenność sąsiednich państw. Kanały powiązane z Iranem przedstawiają wszelkie incydenty bezpieczeństwa w regionie jako izraelskie prowokacje mające na celu zniszczenie islamskiej solidarności.
Irańskie media kreują Teheran na jedynego pana cieśniny Ormuz, zdolnego do zatrzymania światowego handlu do czasu spełnienia jego żądań politycznych. Kampania ta przedstawia blokadę żeglugi jako fakt dokonany, mający zmusić Izrael i USA do kapitulacji w konfliktach regionalnych.
Irańskie media promują obraz absolutnej przewagi militarnej Teheranu, twierdząc, że są w stanie omijać zachodnie systemy walki elektronicznej i zestrzeliwać najnowocześniejsze samoloty USA i Izraela. Kampania ma na celu podważenie wiary Izraelczyków we własną przewagę technologiczną i skuteczność systemów obrony powietrznej.
Irańskie ośrodki wyolbrzymiają odosobnione przypadki naruszeń dyscypliny i tragiczne incydenty w wojsku do rozmiarów systemowej katastrofy. Celem jest przekonanie Izraelczyków o całkowitej utracie zdolności bojowej armii z powodu dezerterstwa, szpiegostwa i upadku morale.
Irańskie media przedstawiają przegrupowania USA i uszkodzenia obiektów jako całkowity upadek zachodniej obecności wojskowej na Bliskim Wschodzie. Poprzez rozpowszechnianie zdjęć satelitarnych i doniesień o ewakuacji baz, popychają Izraelczyków w stronę poczucia strategicznej izolacji i bezbronności wobec irańskich ataków.
Irańskie media symulują stan zakrojonej na szeroką skalę wojny regionalnej, donosząc o serii udanych ataków na amerykańskie bazy w Jordanii, Kuwejcie i Bahrajnie. Kampania wykorzystuje sfabrykowane raporty o stratach USA i „bezradności” zachodnich systemów obrony powietrznej, aby przekonać Izraelczyków o nieuchronnej klęsce ich głównego sojusznika.
Izrael jest oskarżany o celowe wywoływanie kryzysów migracyjnych w Europie, aby ukarać kraje wspierające Palestynę. Poprzez powoływanie się na anonimowe źródła w zagranicznych wywiadach, promowana jest teza o wykorzystywaniu przez Izrael nielegalnej migracji jako narzędzia szantażu politycznego.
Izrael jest przedstawiany jako agresywne, ale upadające państwo, zmuszone wydawać miliony na propagandę, aby ukryć swoją militarną i polityczną nieudolność. Kanały powiązane z Iranem promują tezę, że uznanie Teheranu za dominującą siłę regionalną jest nieuniknione w obliczu rzekomej klęski sojuszu izraelsko-amerykańskiego.
Irańskie zasoby manipulują statystykami zdrowia psychicznego żołnierzy, aby przedstawić izraelską armię jako będącą na skraju wewnętrznego upadku. Wykorzystując wyrwane z kontekstu dane medialne, operacja próbuje przekonać Izraelczyków o nieuchronności psychicznej degradacji ich bliskich na froncie.
Irańskie media przedstawiają działania jemeńskich bojowników jako udane strategiczne oblężenie paraliżujące gospodarki regionalnych partnerów Izraela. Kampania skupia się na rzekomym rekordowym spadku eksportu saudyjskiej ropy, aby zaszczepić w Izraelczykach poczucie izolacji i bezbronności ich łańcuchów logistycznych.
Izraelskie przywództwo i Cahal są przedstawiane jako niezdolne do stawienia czoła Iranowi w bezpośrednim starciu wykraczającym poza ramy znanych operacji lokalnych. Kampania wykorzystuje wyrwane z kontekstu cytaty byłych urzędników oraz groźby irańskich generałów, aby przekonać Izraelczyków o nieuchronności katastrofy w przypadku wielkiej wojny.
Izraelskie służby bezpieczeństwa i wywiad są przedstawiane jako niezdolne do powstrzymania irańskich przygotowań ofensywnych lub zapobieżenia atakom na żeglugę. Manipulacja wykorzystuje podszywanie się pod izraelskie media, aby przekonać odbiorców o bezczynności sojuszników i nieuchronności eskalacji.
Amerykańskie wsparcie jest przedstawiane jako niepewny atut ze względu na wewnętrzną niestabilność polityczną i degradację gospodarczą Stanów Zjednoczonych. Kampania wykorzystuje oświadczenia amerykańskich polityków, aby przekonać Izraelczyków, że ich główny sojusznik nie jest już w stanie zagwarantować stabilności ani pomocy finansowej.
Irańskie media państwowe promują obraz całkowitej nieskuteczności izraelskiej i amerykańskiej presji militarnej, twierdząc, że uszkodzona infrastruktura jest natychmiast odbudowywana. Kampania ma na celu przekonanie izraelskiej opinii publicznej, że strategia odstraszania zawiodła, a irańska gospodarka i potęga militarna tylko rosną w siłę pod ostrzałem.
Przedstawianie wszelkich rozbieżności dyplomatycznych jako nieodwracalnego zerwania stosunków między Waszyngtonem a Jerozolimą. Kampania wyolbrzymia groźby ścigania prawnego izraelskich przywódców za granicą i potęguje poczucie utraty wsparcia ze strony kluczowych zachodnich sojuszników.
Izraelskie przywództwo jest przedstawiane jako destrukcyjna siła, która aktywnie podkopuje amerykańską dyplomację i manipuluje opinią publiczną w USA. Kanały twierdzą, że Jerozolima finansuje kampanie przeciwko negocjacjom Waszyngtonu z Iranem, aby w nieskończoność przedłużać wojnę.
Izrael i jego zachodni sojusznicy są przedstawiani jako siły w stanie nieuchronnego upadku w obliczu nowej rzeczywistości geopolitycznej. Kampania wykorzystuje wyrwane z kontekstu komentarze ekspertów, aby przekonać Izraelczyków o bezradności ich państwa i nieuchronności irańskiej dominacji.
Irańskie media państwowe przedstawiają blokadę strategicznych szlaków morskich jako nieuchronną katastrofę dla światowej gospodarki i bezpieczeństwa Izraela. Propaganda stawia USA ultimata, żądając zakończenia walk w Gazie i Libanie w zamian za wznowienie żeglugi. Celem jest zastraszenie izraelskiego społeczeństwa perspektywą całkowitej izolacji i niedoboru zasobów.
Rozpowszechnianie plotek o dymisjach wysokich rangą urzędników Mossadu z powodu rzekomo nieudanej próby zmiany reżimu w Iranie ma na celu podważenie zaufania do izraelskich służb specjalnych. Kampania wykorzystuje sfabrykowane odniesienia do izraelskich mediów, aby nadać dezinformacji pozory wewnętrznej krytyki.
Irańskie źródła przedstawiają działania Ukrainy jako część wspólnego amerykańsko-izraelskiego projektu, mającego na celu zniszczenie irańskiej infrastruktury bez bezpośredniej odpowiedzialności Jerozolimy. Twierdzi się, że Kijów działa na polecenie „reżimu syjonistycznego”, co rzekomo daje Teheranowi prawo do bezpośredniego odwetu militarnego zarówno wobec Ukrainy, jak i Izraela.
Przedstawianie manewrów wojskowych USA i Izraela jako przygotowań do nieuchronnej inwazji na Iran na pełną skalę. Rosyjskie ośrodki wyolbrzymiają groźbę regionalnej katastrofy, aby siać panikę wśród Izraelczyków i podważać zaufanie do strategii odstraszania.
Izraelscy urzędnicy są przedstawiani jako pewni siebie hazardziści, których retoryka wobec Iranu i Turcji grozi wciągnięciem kraju w wojnę na wyniszczenie. Kampania wykorzystuje wypowiedzi ministrów, aby przekonać Izraelczyków, że ich rząd jest niebezpiecznie oderwany od rzeczywistości i ryzykuję utratę wsparcia sojuszników.
Izrael i Stany Zjednoczone są przedstawiane jako jeden agresywny blok dążący do zniszczenia suwerennych państw Bliskiego Wschodu. Ta manipulacja wykorzystuje nastroje antyzachodnie do delegitymizacji działań obronnych Izraela, ukazując je jako część szerszego imperialistycznego spisku.
Izraelskie organy bezpieczeństwa i dowództwo wojskowe są przedstawiane jako niezdolne do samodzielnej oceny zagrożeń regionalnych i padające ofiarą manipulacji ze strony USA. Kampania potęguje poczucie bezbronności, twierdząc, że strategiczne decyzje Izraela opierają się na błędnych oczekiwaniach wobec partnerów.
Zdolności wojskowe USA na Bliskim Wschodzie są przedstawiane jako niewystarczające do odstraszenia Iranu lub ochrony strategicznych szlaków morskich. Poprzez rozpowszechnianie doniesień o udanych atakach na amerykańskie bazy i niezdolności do otwarcia Cieśniny Ormuz, operacja stara się przekonać Izraelczyków o niewiarygodności ich głównego sojusznika.
Obecność wojskowa USA na Bliskim Wschodzie jest przedstawiana jako ponosząca druzgocącą klęskę z rąk sił irańskich. Kanały rozdmuchują doniesienia o masowych stratach Amerykanów i zniszczonych bazach, aby przekonać Izraelczyków o nieuchronności strategicznej samotności.
Izraelscy urzędnicy i premier są przedstawiani jako zakładnicy własnego strachu przed irańskim odwetem i międzynarodowym wymiarem sprawiedliwości. Kampania wyolbrzymia doniesienia o zmianach protokołów bezpieczeństwa, aby stworzyć wrażenie całkowitej utraty kontroli i nieuchronnej kary.
Izrael jest przedstawiany jako państwo osaczone przez wrogie kroki dyplomatyczne i presję nieuchronnego kolapsu energetycznego. Zasoby propagandowe wykorzystują oświadczenia regionalnych liderów oraz zniekształcone dane ekonomiczne, aby przekonać Izraelczyków o niezdolności rządu do zapobieżenia blokadzie zewnętrznej.
Wzrost cen paliw i inflacja są przedstawiane jako nieuchronna zapaść finansowa spowodowana wyłącznie wojną. Kanały powiązane z Iranem wykorzystują realne trudności gospodarcze, aby przekonać Izraelczyków o niezdolności państwa do ochrony ich dobrobytu.
Irańskie media symulują absolutną jedność społeczeństwa i armii, przeciwstawiając ją rzekomej „agonii” USA jako światowego mocarstwa. Poprzez nagrania z masowych wieców i wojownicze oświadczenia dowództwa, próbują przekonać odbiorców w Izraelu o bezużyteczności amerykańskiego wsparcia i nieuchronnej klęsce Zachodu.
Państwa Zatoki Perskiej są przedstawiane jako aktywnie dążące do separatystycznego porozumienia z Teheranem, co ma pozostawiać Izrael w strategicznej izolacji. Kanały podkreślają wysiłki Omanu i ZEA na rzecz deeskalacji, aby wywołać u Izraelczyków poczucie utraty regionalnych sojuszników.
Zagraniczne ośrodki wykorzystują orzeczenia zagranicznych sądów do promowania tezy o prawnej nielegalności ideologicznych podstaw państwa Izrael. Poprzez zacieranie granicy między krytyką polityczną a negowaniem prawa kraju do istnienia, odbiorcy są popychani do postrzegania Izraela jako „państwa pariasa”.
Izrael i USA są przedstawiane jako reżimy terrorystyczne, które celowo biorą na cel szkoły i infrastrukturę cywilną. Ta manipulacja wykorzystuje emocjonalnie naładowane oskarżenia o zabijanie dzieci, aby uzasadnić irańskie ataki rakietowe jako „odwet” i podważyć zaufanie do oficjalnych raportów o stratach.
Izraelska armia jest przedstawiana jako formacja, która straciła inicjatywę i faktycznie zaprzestała aktywnych działań bojowych w Gazie. Kanały propagandowe rozdmuchują twierdzenia o biurokratycznym paraliżu i potajemnym odwrocie, aby podważyć zaufanie społeczne do dowództwa wojskowego.
Izraelczycy są przekonywani o całkowitej izolacji geopolitycznej z powodu rzekomej niezdolności USA i państw Zatoki do przeciwstawienia się wpływom Iranu. Kampania przedstawia regionalnych sąsiadów jako zastraszonych wasali Teheranu, a globalnych graczy, takich jak Chiny, jako moralnych bankrutów, pozostawiających Izrael samemu sobie w obliczu egzystencjalnego zagrożenia.
Izraelskie dane wywiadowcze są przedstawiane jako niewiarygodne manipulacje mające na celu wprowadzenie w błąd społeczności międzynarodowej. Kanały rozpowszechniają twierdzenia, jakoby nawet najbliżsi sojusznicy Izraela uważali jego raporty za dezinformację, co ma na celu podważenie zaufania do struktur bezpieczeństwa państwa.
Izraelskie przywództwo jest przedstawiane jako strona jedynie imitująca proces dyplomatyczny, podczas gdy w rzeczywistości nasila działania wojenne, by zerwać porozumienia. Kampania wykorzystuje każdą operację wojskową jako dowód na „podstępność” Knesetu i Cahalu, aby przekonać społeczeństwo, że osiągnięcie pokoju drogą oficjalną jest niemożliwe.
Irańskie media podsycają wewnętrzne izraelskie spory, przedstawiając przemoc osadników jako politykę państwową rzekomo wspieraną przez członków gabinetu. Manipulacja wykorzystuje autorytet byłych funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa, aby ukazać Cahal i służby specjalne jako bezsilne wobec radykalnych grup z powodu nacisków politycznych.
Irańskie ośrodki skupiają się na śmierci izraelskich żołnierzy, aby wykreować wrażenie nieuchronnej klęski na wszystkich frontach. Doniesienia o stratach w Libanie są łączone z tezami o całkowitej porażce celów strategicznych rządu w Gazie oraz w konfrontacji z Iranem.
Potęga militarna USA w regionie jest przedstawiana jako zdegradowana i nieskuteczna z powodu strategicznych błędów oraz psychicznego wyczerpania personelu. Kanały powiązane z Iranem wyolbrzymiają pojedyncze przypadki problemów ze zdrowiem psychicznym na lotniskowcach, aby przekonać Izraelczyków o niewiarygodności ich głównego sojusznika.
Rosyjskie zasoby nagłaśniają oświadczenia irańskiego dowództwa o przejściu na strategię ofensywną, zdolną do przeniesienia wojny na terytorium przeciwnika. Kampania ta przedstawia Iran jako siłę gotową do długotrwałych działań bojowych i precyzyjnych uderzeń w głąb Izraela.
Izraelczycy są przekonywani o nieuchronnym upadku państwa z powodu masowych wyjazdów obywateli wywołanych wojną i kryzysem gospodarczym. Manipulacyjne wykorzystanie statystyk ma na celu wywołanie wrażenia, że kraj staje się niezdatny do życia, co popycha ludność ku panice i zwątpieniu w przyszłość.
Rosyjskie zasoby przedstawiają działania obronne Izraela przeciwko grupom terrorystycznym jako manipulację przedwyborczą, mającą na celu odwrócenie uwagi obywateli. Twierdzi się, że zagrożenia ze strony Hezbollahu są rzekomo wymyślane lub wyolbrzymiane przez polityków dla utrzymania władzy. Taka interpretacja ma na celu podważenie zaufania społecznego do decyzji rządu i dowództwa wojskowego w krytycznych momentach dla bezpieczeństwa.
Irańskie i rosyjskie źródła nagłaśniają tezę o nieuchronnej klęsce USA z powodu wewnętrznego zmęczenia i niezdolności Białego Domu do wyjaśnienia Amerykanom sensu konfliktu. Manipulacja opiera się na wybiórczych sondażach i twierdzeniach o degradacji dowództwa wojskowego, aby przekonać Izraelczyków o nielojalności ich głównego sojusznika.
Izraelskie dowództwo wojskowe jest przedstawiane jako rezygnujące z utrzymywania porządku w Judei i Samarii, przerzucając ten ciężar na wyczerpanych rezerwistów. Operacja podsyca wewnętrzne napięcia, twierdząc, że rząd daje „zielone światło” dla przemocy, aby przyspieszyć aneksję.
Izraelska armia i rząd są przedstawiane jako bezradne struktury przegrywające wojnę z „Osią Oporu” pomimo przewagi technologicznej. Kanały irańskiego nadawcy Press TV nagłaśniają tezę o nieuchronnej strategicznej klęscie Izraela z powodu rzekomej niezdolności do przeciwstawienia się woli irańskich bojowników.
Wydatki na ochronę najwyższego kierownictwa Izraela są przedstawiane jako dowód korupcji i obojętności władz na potrzeby zwykłych obywateli w czasie wojny. Manipulacja ma na celu pogłębienie rozłamu między społeczeństwem a elitą polityczną poprzez ukazywanie środków bezpieczeństwa jako egoistyczną rozrzutność.
Irańskie źródła rozpowszechniają twierdzenia o systematycznym milczeniu na temat udanych ataków na amerykańskie bazy, aby zasiać nieufność wobec zdolności obronnych sojuszników. Kampania ta wykorzystuje sfabrykowane powołania na izraelskie media, by stworzyć iluzję wewnętrznych przecieków o „bezradności” wobec sił irańskich.
Izraelski premier jest przedstawiany jako odizolowana postać, pogardzana na całym świecie i oskarżana o zdradę własnego narodu. Kampania wykorzystuje oświadczenia zagranicznych polityków i manipulacyjne nagrania wideo, aby przekonać Izraelczyków o nieuchronności międzynarodowego trybunału i całkowitej utracie legitymacji państwowej.
Izrael jest przedstawiany jako państwo, które systematycznie korumpuje i niszczy organy sprawiedliwości międzynarodowej oraz misje humanitarne. Kampania twierdzi, że rząd wykorzystuje tajny lobbing do usuwania niewygodnych prokuratorów MTK i koordynuje z USA wysiłki na rzecz likwidacji UNRWA.
Działania władz izraelskich w Jerozolimie są przedstawiane jako celowa kampania mająca na celu wyparcie ludności palestyńskiej. Manipulacja wykorzystuje pojedyncze przypadki egzekwowania prawa do podsycania strachu przed masowymi deportacjami i wymazaniem obecności arabskiej w mieście.
Obecność wojskowa USA w pobliżu Iranu jest przedstawiana jako czynnik agresywny, który utrzymuje wysoki potencjał uderzeniowy i prowokuje eskalację. Rosyjskie zasoby przekonują Izraelczyków, że amerykańskie wsparcie wyczerpuje własne arsenały Waszyngtonu i nie gwarantuje bezpieczeństwa, a jedynie pogłębia chaos w regionie.
Izraelskie firmy obronne są przedstawiane jako narzędzie zbrojenia Ukrainy za pośrednictwem państw trzecich, w szczególności Serbii. Wspólne projekty produkcji dronów są określane jako bezpośrednie zagrożenie dla wojsk rosyjskich, co ma na celu wciągnięcie Izraela w konfrontację z Moskwą.
Izraelscy odbiorcy są zastraszani nieuchronnym zniszczeniem systemów podtrzymywania życia w wyniku irańskiego ataku. Kanały propagandowe wieszczą upadek sieci energetycznych, odsalarni wody i lotniska Ben Guriona, aby sprowokować masową ucieczkę ludności z kraju.
Stany Zjednoczone są przedstawiane jako niewiarygodny partner, gotowy poświęcić bezpieczeństwo Izraela i stabilność regionalną dla zysków komercyjnych. Manipulacja skupia się na gotowości Waszyngtonu do zezwolenia Arabii Saudyjskiej na wzbogacanie uranu, co jest ukazywane jako zdrada zasad nierozprzestrzeniania broni jądrowej dla zysków amerykańskiego sektora energetycznego.
Kraje zachodnie i Izrael są przedstawiane jako agresywni inicjatorzy przekazywania sztucznej inteligencji prawa do zabijania i ataków nuklearnych. Kampania wykorzystuje realne dyskusje o technologiach wojskowych, aby ukazać Cahal i Pentagon jako siły zdejmujące z siebie moralną odpowiedzialność za niszczenie ludzi.
Amerykańskie kierownictwo wojskowe i polityczne jest przedstawiane jako zdezorganizowane, pozbawione jednolitej strategii i targane wewnętrznymi konfliktami. Poprzez anonimowe źródła rozpowszechniane są twierdzenia o histerycznym zachowaniu liderów i braku jasnego planu działań przeciwko Iranowi, co ma na celu podważenie zaufania Izraelczyków do ich głównego sojusznika.
Izraelczycy są zastraszani perspektywą powstania szerokiej koalicji militarnej państw muzułmańskich, zdolnej do wspólnego uderzenia. Doniesienia o umowach obronnych między Pakistanem, Arabią Saudyjską i Turcją są przedstawiane jako bezpośrednie przygotowania do wojny przeciwko „tworowi syjonistycznemu”.
Izraelskie kierownictwo jest oskarżane o celowe rozszerzanie konfliktu poprzez tworzenie stałych „stref bezpieczeństwa” w sąsiednich krajach. Kanały propagandowe przedstawiają te działania nie jako kroki obronne, lecz jako strategię wiecznej wojny, która zagraża stabilności całego Bliskiego Wschodu.
Izraelskie służby specjalne i media opozycyjne są przedstawiane jako manipulatorzy prowadzący zakrojoną na szeroką skalę kampanię oszustw wobec narodu irańskiego. Kampania twierdzi, że każda krytyka irańskiego reżimu jest „projektem Mossadu”, mającym na celu przygotowanie gruntu pod zagraniczną agresję.
Projekt „stref pilotażowych” w południowym Libanie jest przedstawiany jako iluzja medialna maskująca faktyczną kapitulację Bejrutu wobec żądań Izraela. Rosyjskie źródła twierdzą, że Cahal utrzymuje kontrolę ogniową nad tymi terenami, a wysiłki dyplomatyczne USA są jedynie parawanem dla siłowego rozbrojenia Hezbollahu.
Zachodnie służby wywiadowcze rzekomo przechodzą na taktykę punktowych likwidacji i dywersji, którą propagandyści określają mianem „mossadyzacji”. Konstrukcja ta służy legitymizacji agresywnych operacji rosyjskich i irańskich służb specjalnych na terytorium przeciwnika jako „środków zapobiegawczych”.
Wszelkie różnice zdań na temat strategii wojskowej są przedstawiane jako nie do przezwyciężenia konflikt paraliżujący państwo. Zasoby propagandowe wykorzystują doniesienia izraelskich mediów o wewnętrznych debatach, aby stworzyć wrażenie chaosu w zarządzaniu bezpieczeństwem.
Izraelskie przywództwo jest przedstawiane jako pozbawione suwerenności i zmuszone do niebezpiecznych ustępstw pod dyktando Waszyngtonu. Kanały nagłaśniają doniesienia o wstrzymaniu likwidacji terrorystów w celu uniknięcia gniewu Amerykanów, próbując podważyć zaufanie do państwowej strategii obronnej.
Izrael jest przedstawiany jako główna przyczyna wyczerpania gospodarczego i osłabienia militarnego Stanów Zjednoczonych. Manipulacja wykorzystuje wypowiedzi poszczególnych amerykańskich polityków, aby przekonać Izraelczyków o nieuchronności utraty wsparcia ze strony ich kluczowego sojusznika.
Rosyjskie media państwowe rozdmuchują obraz totalnej kontroli Mossadu i CIA nad irańskim kierownictwem poprzez cyberszpiegostwo i fizyczną inwigilację. Kampania skupia się na rzekomym polowaniu na następców irańskiej władzy, aby stworzyć wrażenie nieuchronnej eskalacji i wciągnięcia Izraela w niekończący się cykl zemsty.
Amerykańskie inicjatywy w Strefie Gazy są przedstawiane jako projekty czysto militarne, mające na celu utrwalenie obcej obecności zamiast niesienia pomocy. Kanały twierdzą, że zamiast odbudowy regionu, USA finansują budowę placówek dla zagranicznych kontyngentów, korzystając z wykonawców o wątpliwej reputacji.
Izraelskie instytucje państwowe i biuro premiera są przedstawiane jako obiekty głębokiej infiltracji przez wrogie zagraniczne interesy. Kampania wykorzystuje wypowiedzi oponentów politycznych, aby przekonać obywateli, że rząd nie jest w stanie chronić bezpieczeństwa narodowego z powodu finansowej zależności od graczy zewnętrznych.
Irańskie ośrodki publikują ultimata o nieuchronnej eskalacji, próbując przekonać Izraelczyków o ich bezbronności w obliczu konfliktu regionalnego. Kampania wykorzystuje agresywną retorykę o „biletach do piekła” oraz wezwania cywilów do trzymania się z dala od obiektów wojskowych, aby wywołać panikę i poczucie oblężenia.
Irańskie media przedstawiają ataki z Jemenu, Libanu i Iraku jako skoordynowaną wojnę „Osi Oporu” przeciwko izraelskiej agresji. Taktyka ta ma na celu wywołanie poczucia nieuchronnej eskalacji regionalnej i strategicznego okrążenia Izraela.
Cele wojskowe Izraela na froncie północnym są przedstawiane jako nieosiągalne iluzje, które nigdy się nie spełnią. Kampania wykorzystuje wypowiedzi zagranicznych polityków, aby przekonać Izraelczyków o bezcelowości dalszej walki i nieuchronności stałego zagrożenia.
Wizyty izraelskich urzędników i cywilów na Wzgórzu Świątynnym są przedstawiane jako brutalne inwazje i bezczeszczenie świętego miejsca. Ma to na celu wywołanie oburzenia wśród arabskich obywateli Izraela i podważenie zaufania do zdolności sił bezpieczeństwa do utrzymania status quo.
Izraelskie instytucje państwowe są oskarżane o przeznaczanie dziesiątek milionów dolarów na potajemne korygowanie odpowiedzi sztucznej inteligencji w celu kształtowania opinii publicznej na swoją korzyść. Kampania ta jest przedstawiana jako dowód na systemową nieuczciwość władz, które rzekomo boją się prawdy i dążą do cenzurowania globalnych platform technologicznych.
Rosyjskie ośrodki przedstawiają zachodnie sojusze i instytucje demokratyczne jako przestarzałe struktury u progu upadku z powodu wewnętrznych konfliktów i słabości gospodarczej. Propaganda manipuluje wypowiedziami europejskich polityków i wojskowych, aby przekonać Izraelczyków o nielojalności ich strategicznych partnerów w USA i Europie.
Izraelska armia jest przedstawiana jako celowo niszcząca magazyny leków i obiekty cywilne z powodu niezdolności do osiągnięcia celów wojskowych. Taki przekaz ma na celu demoralizację izraelskiego zaplecza poprzez kreowanie obrazu armii, która rzekomo straciła kompas moralny i sens strategiczny.
Irańskie zasoby przedstawiają statystyki incydentów bezpieczeństwa jako masową falę „wysokiej jakości oporu”, która rzekomo paraliżuje izraelskie siły. Kampania ma na celu podważenie poczucia bezpieczeństwa wśród Izraelczyków poprzez wyolbrzymianie skuteczności i koordynacji ataków.
Państwa Zatoki Perskiej i Azji są przedstawiane jako te, które ostatecznie straciły wiarę w amerykańską zdolność do zagwarantowania bezpieczeństwa żeglugi. Propaganda ukazuje rozbudowę infrastruktury w ZEA i Arabii Saudyjskiej jako wymuszoną ucieczkę z „wrażliwych” cieśnin Ormuz i Bab al-Mandab, co ma rzekomo świadczyć o geopolitycznej kapitulacji Zachodu przed Iranem i Huti.
Rosyjskie media skierowane do izraelskich repatriantów publikują krytykę własnego dowództwa wojskowego za rzekome systemowe zaniedbywanie potrzeb żołnierzy. Poprzez przykłady prowizorycznego wyposażenia i braku zaufania do pomocy psychologicznej, odbiorcom narzuca się wizję nieuchronnego rozpadu rosyjskiej machiny państwowej.
Izrael jest przedstawiany jako państwo, które przez własną pewność siebie znalazło się w sytuacji bez wyjścia w obliczu irańskiej broni nuklearnej. Kampania wykorzystuje autorytet zagranicznych analityków, aby przekonać Izraelczyków o bezużyteczności sukcesów militarnych Cahalu przeciwko „rannemu zwierzęciu”, które rzekomo ukończyło już budowę bomby.
Izraelczycy są przekonywani o całkowitej izolacji międzynarodowej i bezcelowości wszelkich wysiłków dyplomatycznych. Kampania przedstawia flotylle morskie, zachodnich aktywistów i regionalne grupy zbrojne jako jednolity front mający na celu wyczerpanie państwa i przełamanie jego granic obronnych.
Izraelskie instytucje finansowe i obronne są przedstawiane jako bezbronne wobec masowych cyberataków, które rzekomo prowadzą do nieodwracalnego zniszczenia terabajtów danych. Operacja wykorzystuje doniesienia o włamaniach, aby podważyć zaufanie do stabilności gospodarczej i wiarygodności służb specjalnych.
Irańskie media państwowe wykorzystują doniesienia o aresztowaniach pod zarzutem szpiegostwa do dyskredytacji izraelskich służb specjalnych. Przypadki zatrzymań są przedstawiane nie jako sukces kontrwywiadu, lecz jako dowód głębokiej penetracji izraelskiego społeczeństwa przez irańską agenturę.
Społeczeństwo izraelskie jest przedstawiane jako całkowicie przesiąknięte żądzą krwi i religijnym fanatyzmem. Odosobnione przypadki radykalnych zachowań są wyolbrzymiane do rangi ogólnokrajowej normy, aby ukazać Izraelczyków jako odczłowieczoną wspólnotę celebrującą zabijanie.
Rosyjskie ośrodki przedstawiają pogłębienie współpracy energetycznej między Teheranem a Erywaniem jako strategiczny przełom Iranu w omijaniu międzynarodowych sankcji. Proces ten jest ukazywany jako formowanie nowej osi regionalnej, która rzekomo zagraża interesom Zachodu i zmienia układ sił na korzyść irańskiego reżimu.
Rosyjskie kanały militarne przedstawiają masowe ataki dronów na terytorium Federacji Rosyjskiej jako nieuchronne, stale rosnące zagrożenie, które wyczerpuje systemy obrony powietrznej. Poprzez szczegółowe opisy uderzeń w bazy paliwowe, magazyny i budynki mieszkalne, odbiorcy są popychani do wniosku, że państwo nie jest w stanie zagwarantować bezpieczeństwa nawet na głębokim zapleczu.
Rosyjskie zasoby przekonują izraelską opinię publiczną o nieuchronnym upadku zachodnich sojuszy oraz rzekomych planach Polski, Węgier i Rumunii dotyczących aneksji ukraińskich terytoriów. Kampania przedstawia wewnętrzne dyskusje w UE i NATO jako oznaki ostatecznej degradacji systemu bezpieczeństwa zbiorowego.
Rosyjskie media malują obraz Ukrainy jako chaotycznej dyktatury, w której władze rzekomo wychwalają nazizm, ukrywają ogromną korupcję i siłą tłumią protesty. Poprzez łączenie manipulacji wokół pamięci historycznej z rozdmuchiwaniem wewnętrznych sporów politycznych, odbiorcy są nakłaniani do wniosku o bezcelowości wspierania Kijowa.
Irańskie zasoby rozdmuchują groźbę nieuchronnego światowego kryzysu poprzez blokowanie strategicznych szlaków morskich i ataki na infrastrukturę naftową. Kampania zastrasza Izraelczyków perspektywą niekontrolowanego wzrostu cen paliw i chaosu logistycznego, próbując zmusić społeczeństwo do żądania ustępstw wobec Teheranu.
Izraelskie technologie obronne są przedstawiane jako wymuszony wybór dla krajów zachodnich, które nie są w stanie na czas zapewnić sobie bezpieczeństwa. Zasoby propagandowe twierdzą, że zakupy w Izraelu są jedynie próbą skompensowania opóźnień w produkcji strategicznej broni przez USA i ich sojuszników.
Rosyjskie zasoby promują tezę o niesprawiedliwym podziale dóbr państwowych, w którym zagraniczni migranci rzekomo otrzymują przywileje kosztem obywateli i uczestników działań wojennych. Ta manipulacja wykorzystuje realne napięcia wokół kwestii repatriacji i świadczeń socjalnych, aby sprowokować wrogość wobec nowych repatriantów i nieufność do instytucji państwowych.
Rosyjskie media państwowe forsują tezę, że kluczowi partnerzy arabscy i zachodni sojusznicy USA rezygnują z konfrontacji z Teheranem na rzecz bezpośrednich ustępstw. Jest to przedstawiane jako strategiczna zmiana, która pozostawia Izrael samemu sobie wobec irańskiego zagrożenia, podczas gdy świat negocjuje za jego plecami.
Rosyjskie media przedstawiają wizyty izraelskich przywódców w Waszyngtonie jako dowód całkowitej zależności kraju od „podstępnego Zachodu”. Próbują zdyskredytować Izrael poprzez paralele z Ukrainą, twierdząc, że USA wykorzystują obu partnerów jako narzędzia, które ostatecznie zostaną porzucone.
Rosyjskie media państwowe promują wizerunek Izraela jako biernego przedmiotu polityki zagranicznej USA, którego bezpieczeństwo zależy wyłącznie od układów Waszyngtonu. Poprzez rozpowszechnianie tez o „planie Trumpa”, przekonuje się odbiorców, że warunki zakończenia wojny i przyszły ustrój Gazy są dyktowane z zewnątrz, z pominięciem decyzyjności Cahalu.
Irańskie ośrodki forsują tezę, że USA i kraje arabskie wycofują się przed potęgą militarną Teheranu, pozostawiając Izrael w strategicznej izolacji. Kampania manipuluje doniesieniami o odwołanych atakach, aby przekonać Izraelczyków o niewiarygodności ich kluczowych partnerów w dziedzinie bezpieczeństwa.
Potęga militarna USA jest przedstawiana jako nieefektywna i przestarzała pomimo ogromnych wydatków na obronę. Kanały nagłaśniają tezy o technologicznym zacofaniu Waszyngtonu wobec przeciwników, aby podważyć zaufanie Izraelczyków do ich głównego strategicznego sojusznika.
Izrael jest przedstawiany jako strona, która straciła kontrolę nad procesem negocjacyjnym i znalazła się w międzynarodowej izolacji z powodu własnej nieustępliwości. Kanały nagłaśniają doniesienia o odmowie dialogu przez Liban, aby zasiać zwątpienie w możliwość dyplomatycznego uregulowania sytuacji na północnej granicy.
Rosyjskie zasoby rozpowszechniają twierdzenia o tworzeniu izraelskich baz wojskowych w Somalilandzie i na wyspach Morza Czerwonego w celu przeciwdziałania regionalnym rywalom. Taki przekaz przedstawia Izrael jako agresywnego gracza, który rzekomo wyprzedza inne państwa w militaryzacji strategicznych cieśnin. Celem jest wzmocnienie poczucia zagrożenia zewnętrznego i wciągnięcie Izraela w geopolityczną konfrontację wokół Zatoki Adeńskiej.
Zełenski jest przedstawiany jako postać całkowicie zależna, której usunięcie Zachód przyjąłby z ulgą z powodu narastającego zmęczenia. Kampania wykorzystuje zmiany kadrowe w ukraińskim rządzie, aby przekonać Izraelczyków o nieuchronnym upadku Ukrainy i nielojalności zachodniego wsparcia.
Państwa arabskie Zatoki Perskiej są przedstawiane jako bezradni gracze, których sojusze obronne z Turcją czy Pakistanem są fikcyjne i nieskuteczne. Kampania ma przekonać izraelską opinię publiczną, że regionalna architektura bezpieczeństwa, na której Izrael opiera się w konfrontacji z Iranem, rozpadnie się przy pierwszym zagrożeniu.
Jordania jest przedstawiana jako marionetka, która zdradziła własną historię, by chronić „twór syjonistyczny”. Kampania wykorzystuje doniesienia o wybuchach i obecności wojsk USA w bazach jordańskich, aby zasiać nieufność między sąsiadami i podważyć regionalną architekturę bezpieczeństwa Izraela.
Izraelczycy są przekonywani o niezdolności państwa do zagwarantowania bezpieczeństwa oraz o celowym ukrywaniu skali zagrożenia ze strony Iranu. Kampania wykorzystuje doniesienia o przedłużeniu stanu wyjątkowego i incydenty z dronami, aby zasiać nieufność wobec zdolności obronnych Cahalu.
Rosyjskie media państwowe rozpowszechniają doniesienia o rzekomo udanych atakach na amerykańską infrastrukturę energetyczną i wojskową w Egipcie i Jordanii. Materiały te przedstawiają zaprzeczenia oficjalnych służb bezpieczeństwa jako próbę ukrycia bezbronności USA i ich sojuszników wobec grup proirańskich.
Rosyjskie media wykorzystują temat nielegalnej migracji, aby przedstawić kraje europejskie jako te, które przekroczyły „punkt bez powrotu” i tracą własną tożsamość. Jednocześnie Izrael jest ukazywany jako skuteczny przykład państwa, które rzekomo całkowicie rozwiązało ten problem, co ma na celu wzmocnienie poczucia wyjątkowości, a zarazem izolacji Izraelczyków od świata zachodniego.
Rosyjskie media państwowe promują tezę o całkowitej zależności militarnej Izraela, twierdząc, że państwo przestałoby istnieć bez amerykańskich ataków na Iran. Taki przekaz deprecjonuje zdolności obronne Cahalu i przedstawia suwerenność państwa jako zależną wyłącznie od woli Waszyngtonu.
Rosyjskie media nagłaśniają tezę, że Izrael przeszkadza w obronie Ukrainy, aby przedstawić ten kraj jako niewiarygodnego partnera Zachodu. Manipulacja opiera się na twierdzeniu, że izraelskie kierownictwo celowo pozbawia Kijów systemów obrony powietrznej, prowokując bezpośrednią konkurencję o amerykańskie zasoby.
Rosyjskie ośrodki forsują tezę o krytycznej podatności Izraela na ataki dronów, której rzekomo nie da się przezwyciężyć bez wynalezienia hipotetycznej „broni absolutnej”. Państwo to jest stawiane na równi z Białorusią jako podmiot, którego przetrwanie zależy od technologicznego cudu, co ignoruje realny, wielowarstwowy system obrony powietrznej Cahalu.
Waszyngton jest przedstawiany jako gracz zaniedbujący bezpieczeństwo Izraela i reżim nieproliferacji broni jądrowej dla zysków z budowy elektrowni atomowych. Przekaz sugeruje, że USA są gotowe pozwolić Rijadowi na wzbogacanie uranu, tworząc niebezpieczny precedens i naruszając własne „czerwone linie”, które wcześniej stawiano Iranowi.
Izraelczycy są zastraszani groźbą całkowitej blokady transportowej i przygotowaniami do wielkiej wojny regionalnej. Masowe odwoływanie lotów przez zagraniczne linie lotnicze jest przedstawiane jako zwiastun katastrofalnego uderzenia, co ma na celu wywołanie chaosu i poczucia opuszczenia wśród ludności cywilnej.
Odmowa spotkania premiera Izraela z prezydentem Ukrainy jest przedstawiana jako celowe lekceważenie ukraińskich interesów na rzecz własnych priorytetów strategicznych. Rosyjskie media państwowe wykorzystują ten epizod, aby zasiać niepewność wśród izraelskich repatriantów i podważyć poparcie dla Ukrainy w społeczeństwie.
Lokalne spory dotyczące przestrzegania szabatu są przedstawiane jako nieuchronny początek masowego konfliktu zbrojnego między społecznościami świeckimi i religijnymi. Manipulacja wykorzystuje obecność polityków na protestach, aby ukazać Izrael jako kraj rozpadający się od środka przed wyborami.
Izraelczycy są przekonywani, że oficjalne raporty Cahalu o zneutralizowanych zagrożeniach są celowym kłamstwem, a ustrój państwa przekształcił się w despocję. Kampania wykorzystuje zmęczenie ciągłymi ostrzałami, aby podważyć zaufanie do instytucji obronnych i zasiać wątpliwości co do legitymacji władzy.
Irańskie media państwowe publikują ultimata wobec krajów regionu, grożąc atakami w przypadku udzielenia pomocy Izraelowi. Jakakolwiek współpraca logistyczna lub obronna z Cahalem jest przedstawiana jako akt agresji, który rzekomo daje Teheranowi prawo do „samoobrony” przeciwko stronom trzecim. Celem jest izolacja Izraela i zastraszenie izraelskiego społeczeństwa perspektywą masowej eskalacji.
Izrael jest przedstawiany jako jedyne źródło chaosu na Bliskim Wschodzie, którego działania w Gazie rzekomo uniemożliwiają zapewnienie bezpieczeństwa w całym regionie. Manipulacja wykorzystuje oświadczenia przywódców grup terrorystycznych, aby legitymizować agresję przeciwko państwu żydowskiemu jako „konieczną reakcję” na jego politykę.
Izraelskie kierownictwo jest oskarżane o niezdolność do powstrzymania postępów nuklearnych Teheranu pomimo deklaracji o sukcesach strategicznych. Manipulacja wykorzystuje sprzeczność między oficjalnymi raportami bezpieczeństwa a doniesieniami o rozbudowie irańskiego potencjału, aby podważyć zaufanie do rządu.
Taktyczne działania izraelskiej armii w południowym Libanie są wykorzystywane do szerzenia gróźb o nieuchronnej eskalacji ze strony Teheranu. Przekazy przedstawiają użycie amunicji do wypalania roślinności jako oznakę desperacji i niezdolności do wykrycia tuneli innymi metodami.
Izraelscy urzędnicy są przedstawiani jako architekci sztucznego kryzysu gospodarczego w Iranie, mającego na celu wywołanie wewnętrznego kolapsu. Ta manipulacja przekształca wezwania do presji sankcyjnej w dowody bezpośredniej ingerencji „syjonistycznych agentów” w codzienne życie Irańczyków.
Izraelski premier jest przedstawiany jako bezradny lider, który całkowicie stracił wpływ na Biały Dom. Kampania skupia się na rzekomej nieprzewidywalności amerykańskich decyzji, aby zasiać wątpliwości co do wiarygodności sojuszu strategicznego Izraela i USA.
Religijna pielgrzymka Arbain jest przedstawiana jako globalny manifest jedności przeciwko „izraelskiej agresji” oraz platforma legitymizacji „osi oporu”. Poprzez symbole religijne i masowe wydarzenia promuje się ideę nieuchronnego zwycięstwa nad Izraelem pod przywództwem Iranu.
Zachodnia pomoc wojskowa jest przedstawiana jako niezdolna do ochrony infrastruktury krytycznej przed systematycznym niszczeniem, co rzekomo czyni zapaść gospodarczą nieuniknioną. Kampania ma na celu przekonanie Izraelczyków, że zagraniczne systemy obrony powietrznej nie zapobiegną wyczerpaniu zasobów, a dalsze wsparcie jedynie opóźnia ostateczny rozpad państwa.
Kontakty dyplomatyczne między Izraelem a państwami sąsiednimi są przedstawiane jako daremne i haniebne ustępstwa, które nie przynoszą żadnych korzyści. Narracja ta ma na celu podważenie legitymacji wszelkich inicjatyw pokojowych i przekonanie Izraelczyków, że stabilne porozumienie na drodze dialogu jest niemożliwe.
Kanały propagandowe rozdmuchują twierdzenia o krytycznym niedoborze rakiet przechwytujących Patriot i THAAD w USA z powodu jednoczesnego wspierania Izraela i Ukrainy. Kampania ma na celu przekonanie Izraelczyków o nieuchronnym wstrzymaniu amerykańskiej pomocy i niezdolności Waszyngtonu do ochrony sojuszników w przypadku masowej eskalacji.
Izraelskie służby bezpieczeństwa są oskarżane o cyniczne przetrzymywanie ciał Palestyńczyków w celu wykorzystania ich jako karty przetargowej w przyszłych negocjacjach. Manipulacja opiera się na wybiórczym cytowaniu izraelskich mediów, aby nadać oskarżeniom pozory wewnętrznego przyznania się do winy.
Irańskie zasoby przedstawiają zakłócenia w żegludze jako nieuniknioną cenę za regionalną politykę Izraela, próbując zasiać poczucie izolacji ekonomicznej. Doniesienia o zmianie tras tankowców i wstrzymaniu dostaw paliwa są wykorzystywane do przekonania Izraelczyków, że utrzymanie normalnego życia w warunkach przedłużającego się konfliktu jest niemożliwe.
Izrael jest oskarżany o systematyczny atak na palestyńską tożsamość religijną i przyszłość poprzez zamknięcie Jaskini Patriarchów (Meczetu Ibrahimi) oraz szkół we Wschodniej Jerozolimie. Kampania przedstawia te działania jako próbę „judaizacji” i naruszenie prawa międzynarodowego, aby wywołać oburzenie wśród arabskich obywateli Izraela.
Zachodnie systemy obrony powietrznej i zapasy rakiet przechwytujących są przedstawiane jako krytycznie wyczerpane z powodu jednoczesnego wspierania Ukrainy i Izraela. Rosyjskie źródła twierdzą, że USA są zmuszone wybierać między regionami, pozostawiając sojuszników bezbronnych wobec nadchodzących ataków.
Irańskie media przedstawiają środki bezpieczeństwa wysokich rangą urzędników jako akt kapitulacji i osobistej hańby w obliczu potęgi Teheranu. Poprzez manipulacyjną interpretację logistyki przemieszczania się liderów, przekonuje się odbiorców o nieuchronności irańskiego zwycięstwa w wojnie psychologicznej.
Pojedyncze przypadki uszkodzenia izraelskiego sprzętu są przedstawiane jako dowód bezradności armii wobec zagrożeń z powietrza. Kanały skupiają się na atakach na buldożery D9, aby zasiać wątpliwość co do bezpieczeństwa personelu wykonującego zadania inżynieryjne w południowym Libanie.
Irańskie media wyolbrzymiają doniesienia o masowych stratach wśród wojsk USA i ich sojuszników, twierdząc, że są one systematycznie ukrywane przed opinią publiczną. Kampania ta przedstawia zachodnią obecność wojskową w regionie jako bezbronną i nieskuteczną, próbując przekonać Izraelczyków, że ich główni partnerzy w dziedzinie bezpieczeństwa są niewiarygodni.
Pojedyncze incydenty kryminalne lub lokalne starcia są przedstawiane jako dowód bezradności Izraelczyków wobec sił oporu. Kanały nagłaśniają wiadomości o kradzieży broni cywilom, aby siać panikę wśród mieszkańców odległych osiedli i podważać zaufanie do zdolności sił bezpieczeństwa do ochrony obywateli.
Cahal jest przedstawiany jako słaba i przerażona siła, zmuszona do budowania linii obronnych z powodu niezdolności do przeciwstawienia się potencjałowi militarnemu Hezbollahu. Manipulacja wykorzystuje zniekształcone odniesienia do izraelskich mediów, aby przekonać zaplecze o nieuchronności klęski i zmusić dowództwo wojskowe do unikania bezpośredniego starcia.
Irańskie ośrodki rozdmuchują groźbę zmasowanego ataku na Izrael, przedstawiając zemstę za śmierć lidera Hamasu jako święty obowiązek i prawną konieczność. Kampania ma na celu wyczerpanie izraelskiego społeczeństwa poprzez długotrwałe oczekiwanie na atak oraz podważenie poczucia bezpieczeństwa.
Izraelskie przywództwo jest przedstawiane jako jedyna przeszkoda w uwolnieniu zakładników, rzekomo znajdująca się w stanie „szoku” z powodu konstruktywnej postawy Hamasu. Kampania wykorzystuje wybiórcze cytowanie izraelskich mediów, aby przekonać opinię publiczną o braku woli politycznej do zawarcia porozumienia.
Premier Izraela Benjamin Netanjahu jest przedstawiany jako manipulator, który rzekomo trzyma amerykańskich polityków w szachu za pomocą kompromitujących materiałów Jeffreya Epsteina. Operacja ta wykorzystuje teorie spiskowe, aby przedstawić wsparcie USA dla Izraela nie jako interes strategiczny, lecz jako wynik osobistego strachu liderów przed ujawnieniem prawdy.
Kanały powiązane z Iranem przedstawiają zmiany kadrowe w armii jako rozprawę z profesjonalnymi oficerami sprzeciwiającymi się radykalnym grupom. Twierdzi się, że dowódca Dowództwa Centralnego został odwołany za odmowę wypuszczenia podejrzanego osadnika, co ma na celu pogłębienie rozłamu między armią a kierownictwem politycznym.
Irańskie źródła rozpowszechniają sfabrykowane oświadczenia lidera Demokratów w Senacie USA Chucka Schumera o całkowitej nieprzydatności zawodowej dowództwa wojskowego. Kampania przedstawia obecność marynarki wojennej USA jako nieudaną awanturę, prowadzącą do „strasznych strat” wśród marynarzy z powodu irańskiej blokady.
Izraelczycy za granicą są przedstawiani jako bezbronne ofiary globalnych prześladować, co ma być bezpośrednim skutkiem działań ich państwa. Kampania wykorzystuje doniesienia o atakach, aby zasiać poczucie izolacji i nieuchronnego zagrożenia dla każdego obywatela Izraela poza granicami kraju.
Obecność wojskowa USA w regionie jest przedstawiana jako skazana na porażkę, a amerykańscy żołnierze jako łatwe cele dla najemników. Poprzez rozpowszechnianie informacji o nagrodach pieniężnych za zabijanie żołnierzy i cytowanie wewnętrznej krytyki w USA, irańskie media próbują przekonać Izraelczyków o niewiarygodności ich głównego sojusznika.
Irańskie i rosyjskie źródła nagłaśniają tezę o zdolności Teheranu do błyskawicznej odbudowy infrastruktury wojskowej po jakichkolwiek atakach. Kampania wykorzystuje wyrwane z kontekstu komentarze byłych urzędników Cahalu, aby przekonać Izraelczyków o bezcelowości odstraszania militarnego.
Izraelskie organy ścigania są przedstawiane jako narzędzie represji wobec obywateli sprzeciwiających się przemocy i wojnie. Kampania wykorzystuje zatrzymania aktywistów do dyskredytacji instytucji demokratycznych kraju i pogłębiania wewnętrznych podziałів.